آورده است مىخوانيم : «
إِذَا أَرَادَ اللَّهُ بِعَبْدٍ خَيراً زَهَّدَهُ فِى الدُّنْيا وَ فَقَّهَهُ فِى الدِّينِ وَبَصَّرَهُ عُيوبَهَا
؛ هنگامى كه خداوند خير و نيكى براى بندهاش اراده كند او را به دنيا بىاعتنا مىسازد و عالم به احكام دينش مىكند و عيوب دنيا را در نظرش آشكار مىسازد » . « 1 »
سپس امام عليه السلام در دومين نكته مىفرمايد : « غافل مباش كه ( از تو غفلت ندارند و ) مراقب تواند » ؛ (
وَلَا تَغْفُلْ فَلَسْتَ بِمَغْفُولٍ عَنْكَ !
) . اشاره به اينكه مأموران پروردگار و فرشتگانِ ثبت اعمال ، پيوسته مراقب تو مىباشند ؛ هر عمل كوچك يا بزرگى از تو سر زند آن را ثبت مىكنند و از آن بالاتر عالم ، محضر خداست و ذات پاك او به تو از تو نزديكتر است . بنابراين هرگز مورد غفلت نخواهى بود و چون چنين است تو نيز از حال خود غافل مباش .
ارتباط اين جمله با جملهء اول از اينجا روشن مىشود كه انسانهاى فريفتهء دنيا غالباً از خود و آيندهء خويش غافل مىشوند و همين امر سبب بدبختى و تيرهروزى آنها مىشود و انسان غافل همواره در دام بلاها گرفتار مىگردد .
در حديثى نيز از رسول خدا صلى الله عليه و آله مىخوانيم : «
عَجَبٌ لِغَافِلٍ وَ لَيسَ بِمَغْفُولٍ عَنْهُ وَ عَجَبٌ لِطَالِبِ الدُّنْيا وَ الْمَوْتُ يطْلُبُهُ وَ عَجَبٌ لِضَاحِكٍ مِلْءَ فِيهِ وَ هُوَ لَايدْرِى أَرَضِى اللَّهُ أَمْ سَخِطَ لَهُ
؛ در تعجبم از كسى كه غافل است و از او غافل نيستند و نيز در تعجبم از كسى كه در طلب دنياست و مرگ در طلب اوست و در شگفتم از كسى كه با تمام دهانش مىخندد ( و قهقهه مىزند ) در حالى كه نمىداند خدا از او راضى است يا خشمگين » . « 2 »
سلمان فارسى نيز در اين زمينه مىگويد : «
عَجِبْتُ بِسِتٍّ ثَلَاثَةٌ أَضْحَكَتْنِى وَثَلَاثَةٌ أَبْكَتْنِى فَأَمَّا الَّتِى أَبْكَتْنِى فَفِرَاقُ الْأَحِبَّةِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه و آله وَ هَوْلُ الْمُطَّلَعِ وَ الْوُقُوفُ
هامش
( 1 ) . كافى ، ج 2 ، ص 128 ، ح 10 .
( 2 ) . بحارالانوار ، ج 74 ، ص 133 ، ح 38 .