بهسراغ انسان مىآيد . مانند ارث غير منتظرهاى كه به انسان مىرسد و يا سود كلانى كه بدون تلاش و كوشش از طريق ترقى قيمتها و يا هداياى غير منتظره عايد انسان مىگردد .
آنگاه امام عليه السلام چنين نتيجه مىگيرد : « بنابراين غم و اندوه تمام سال را بر همّ و غمّ امروزت اضافه مكن . غم هر روز براى آن روز كافى است » ؛ (
فَلَا تَحْمِلْ هَمَّ سَنَتِكَ عَلَى هَمِّ يَوْمِكَ ! كَفَاكَ كُلُّ يَوْمٍ عَلَى مَا فِيهِ
) . درست است كه انسان بايد آيندهنگر باشد و تنها به فكر امروز نباشد و به همين دليل در دنيايى كه ما زندگى مىكنيم دولتها برنامههاى پنج ساله و ده ساله و پنجاه ساله دارند . منظور امام عليه السلام اين است كه حريصان را از حرص زياد بازدارد تا به بهانهء تأمين آينده ، شب و روز در فكر دنيا نباشند .
آنگاه امام عليه السلام به استدلال روشنى پرداخته ، مىفرمايد : « اگر در تمام سال زنده بمانى و جزء عمر تو باشد خداوند هر روز آنچه از روزى براى تو معين كرده است به تو مىدهد و اگر تمام آن سال جزء عمر تو نباشد چرا غم و اندوه چيزى را بخورى كه مربوط به تو نيست ؟ » ؛ (
فَإِنْ تَكُنِ السَّنَةُ مِنْ عُمُرِكَ فَإِنَّ اللَّهَ تَعَالَى سَيُؤْتِيكَ فِي كُلِّ غَدٍ جَدِيدٍ مَا قَسَمَ لَكَ ؛ وَ إِنْ لَمْ تَكُنِ السَّنَةُ مِنْ عُمُرِكَ فَمَا تَصْنَعُ بِالْهَمِّ فِيَما لَيْسَ لَكَ
) . بسيارند كسانى كه براى بهدست آوردن درآمدهاى هنگفت دست و پا مىزنند در حالى كه تنها بخش كوچكى را از آن مصرف كرده و بقيه را براى وارثان خود مىگذارند و در واقع تلاشگران خسته و بىمزدند . هدف امام عليه السلام اين است كه اين گروه از افراد را از تلاشهاى بىحد و حساب كه آرامش دنيا و نجات آخرت را بر باد مىدهد بازدارد .
و به گفتهء شاعر :
آنكه مكنت بيش از آن خواهد كه قسمت كردهاند * گو طمع كم كن كه زحمت بيش باشد بيش را