است انسان ، به دست ديگرى چنان گرفتار شود كه از زندگى سير گردد و جز اين راهى براى نجات خود نبيند .
در عصر و زمان ما گروهى از وهابىهاى سلفى انتحارى كه از احمقترين انسانها هستند ، مواد منفجره به خود مىبندند و در ميان جمعيتى بىگناه ، آن را منفجر مىكنند ، خودشان بيش از همه متلاشى مىشوند تا ديگران را هم به قتل برسانند و از حماقت آنها اين است كه آن را وسيلهاى براى قرب الى اللَّه و جاى گرفتن در بهشت جاويدان مىدانند .
سلفىهاى متعصب و خونخوار معمولًا به سراغ افراد عقبماندهء ذهنى مىروند و آنها را در جلساتى شستوشوى مغزى مىدهند كه اگر صبح ، دست به چنين كارى بزنيد ، عصر در آغوش پيغمبر خدا صلى الله عليه و آله هستيد . آن سبكمغزان هم باور مىكنند و به سراغ چنين جنايت هولناكى مىروند و مصداق بارز كلام مولا على عليه السلام مىشوند . انگيزهء سلفىهاى تكفيرى در اين كار ، تعصب ، حسادت و حماقت است . آنها فكر مىكنند شيعه در اين عصر و زمان با سرعت در دنيا پيشروى مىكند و كشورهاى اسلامى را يكى پس از ديگرى تحت تأثير خود قرار مىدهد و در خارج نيز معارف مكتب اهلبيت عليهم السلام برجستهتر از ساير گروههاى مسلمان جلوه كرده و اين امر حسادت آنها را برانگيخته است .
در زمانى كه اين بخش از سخن مولا را مىنويسيم ، حكومت اسلامى شيعه با كمال قدرت بر ايران سلطه دارد ، عراق نيز تحت سلطهء حكومت شيعى است ، در لبنان نيز به بركت پيروزى شگفتانگيز حزباللَّه بر دشمنان ، شيعيان و پيروان مكتب اهلبيت عليهم السلام عظمت و قدرت فوقالعادهاى پيدا كردهاند و در اين اواخر ، در تركيه نيز آثار پيشرفت افكار شيعى ظاهر و آشكار گشته است .
مرحوم علامهء شوشترى ، داستانى از جنگ جمل كه مىتواند يكى از مصداقهاى كلام امام عليه السلام باشد نقل مىكند ، وى مىگويد : « عبداللَّه بن زبير » در
پيام امام امير المومنين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 450
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٤٥٠