شرح و تفسير به خودت ضرر مىزنى
امام عليه السلام در اين گفتار حكيمانه ، اشاره به نكتهء جالبى مىكند كه بعضى از افراد احمق و نادان مرتكب آن مىشوند : امام عليه السلام به كسى كه بر ضد دشمنش سعايت مىكرد ؛ ولى در عين حال به خودش ضرر مىزد فرمود : « تو مانند كسى هستى كه نيزه بر خود مىزند تا كسى را كه پشت سرش سوار شده به قتل برساند » ؛
( لِرَجُلٍ رَآهُ يَسْعى عَلى عَدوٍّ لَهُ ، بِما فيهِ إِضرارٌ بِنَفْسِهِ : إِنَّما أَنْتَ كَالطَّاعِنِ نَفْسَهُ لِيَقْتُلَ رِدْفَهُ )
. « طاعِن » از ريشهء « طَعْن » شخصى است كه نيزه مىزند .
« رِدْف » به معناى كسى است كه پشت سر ديگرى بر اسب يا شتر سوار مىشود .
منظور اين است كه نيزه را در شكم خود فرو كند كه از پشت در آيد و به شكم دشمنش كه پشت او سوار است برسد . اين نهايت بىعقلى و حماقت است كه براى صدمه زدن به ديگرى ، خودش را از ميان بردارد .
در افسانههاى قديمى آمده است كه شخصى به همسايهاش بسيار حسادت داشت . به غلامش گفت : سر مرا از تن جدا كن و به پشتبام همسايه بينداز و بعد مأموران را خبر كن كه او قاتل است تا او را به عنوان قاتل تعقيب كنند و بگيرند .
انگيزهء اينگونه كارها گاه حسادت است و گاه حماقت و گاه هر دو و گاه ممكن