دشمنانشان نيز در مصيبتها تسليت مىگفتند ، همانگونه كه در حديث شريف بالا ، اميرمؤمنان على عليه السلام به اشعثِ منافق تسليت گفت و اين يك خلق و خوى انسانى و بزرگوارانه است .
در حديثى از رسول خدا صلى الله عليه و آله مىخوانيم :
« مَنْ عَزَّى مُصَاباً كَانَ لَهُ مِثْلُ أَجْرِهِ مِنْ غَيْرِ أَنْ يَنْتَقِصَ مِنْ أَجْرِ الْمُصَابِ شَيْئاً ؛
كسى كه مصيبتزدهاى را تسليت بگويد بهاندازهء پاداش آن مصيبتزده ثواب دارد بىآنكه چيزى از اجر شخصى كه گرفتار مصيبت است كم شود » . « 1 »
در حديث ديگرى از ابوجعفر ثانى ( امام جواد عليه السلام ) مىخوانيم : حضرت مىخواست به مردى كه فرزند عزيز خود را از دست داده بود تسليت بگويد چنين فرمود : از مصيبت تو در مورد فرزندت على باخبر شدم ، نيز مطلع شدم كه او از عزيزترين فرزندانت بود . آرى خداى متعال ( گاه ) عزيزترين افراد انسان را مىگيرد تا پاداشى هرچه بزرگتر به او دهد . خداوند اجر تو را افزون كند و صبر و شكيبايى دهد و قلب تو را آرامش ببخشد كه او بر هر كارى قدرت دارد و خداوند ، اين مصيبت را جبران نمايد . « 2 »
اين مسئله از نظر عقلى نيز مسلم است كه تسلى دادن مصيبتزدگان و همدردى با آنها سبب تسكين و آرامش خاطر و كاهش درد و رنج مصيبت مىشود و اين ، خدمت بزرگى به چنين كسانى است و چه بسا اگر اين اظهار محبتها و همدردى و تسليتها نباشد ، طوفان سهمگين مصيبت بهقدرى شديد است كه شخص عزادار را از پاى درمىآورد و به يقين نجات جان انسانها از افضل قربات است .
به خصوص در مورد مرگ فرزندان روايات زيادى در اجر و پاداش آنها وارد
هامش
( 1 ) . كافى ، ج 3 ، ص 205 ، ح 2
( 2 ) . همان ، ح 10