شرح و تفسير سوگندى بسيار زيبا
هدف جناب سيّد رضى رحمه الله از ذكر اين سوگند ، نشان دادن فصاحت و زيبايى كلام امام عليه السلام حتى در سوگندهاست . اما اينكه اين سوگند براى چه جارى شده است ؟ يا مرحوم سيّد رضى به آن دست نيافته است و يا اگر دست يافته ذكر آن را لازم نمىدانسته است .
به هر حال امام عليه السلام مىفرمايد : نه ، سوگند به آن كس كه ما را در بقاياى شب تاريك نگه داشت ؛ شبى كه لبخند سپيدهدمش از روز روشن پرده برداشت ، كه چنين و چنان نبوده است » ؛
( لَا وَالَّذِي أَمْسَيْنَا مِنْهُ فِي غُبْرِ لَيْلَةٍ دَهْمَاءَ ، تَكْشِرُ عَنْ يَوْمٍ أَغَرَّ ، مَا كَانَ كَذَا وَكَذَا )
. امام عليه السلام در اين تشبيه جالب ، نخست اشاره به تاريكى شبهاى ظلمانى مىكند ( « غُبْر » به معناى باقيمانده و « دَهْماء » به معناى سياه و تاريك است ) كه به دنبال آن ، روز روشنى است . گويى همانند انسانى است كه به هنگام لبخند ، لبهاى او كنار مىرود و دندانهاى زيبايش آشكار مىشود . ( « تَكْشِرُ » از ريشهء « كَشْر » ( بر وزن نشر ) به معناى كنار رفتن لبها براى خنديدن و « أغَرّ » به معناى روشن و سفيد است ) .
اينكه امام عليه السلام اين قسم زيبا و فصيح را براى چه موضوعى ياد كرده ، روشن نيست . شايد براى مرحوم سيّد رضى روشن بوده ؛ ولى چون هدفش بيان زيبايى