در حديث ديگرى در تفسير آيهء « فَمَنْ كَانَ يَرْجُوا لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحاً وَلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهِ أَحَداً » « 1 » ( و مفهوم شرك در آيه ) مىفرمايد :
« الرَّجُلُ يَعْمَلُ
شَيْئاً مِنَ الثَّوَابِ لا يَطْلُبُ بِهِ وَجْهَ اللَّهِ إِنَّمَا يَطْلُبُ تَزْكِيَةَ النَّاسِ يَشْتَهِي أَنْ يُسْمِعَ بِهِ النَّاسَ فَهَذَا الَّذِي أَشْرَكَ بِعِبَادَةِ رَبِّهِ ثُمَّ قَالَ مَا مِنْ عَبْدٍ أَسَرَّ خَيْراً فَذَهَبَتِ الْأَيَّامُ أَبَداً حَتَّى يُظْهِرَ اللَّهُ لَهُ خَيْراً وَمَا مِنْ عَبْدٍ يُسِرُّ شَرّاً فَذَهَبَتِ الْأَيَّامُ أَبَداً حَتَّى يُظْهِرَ اللَّهُ لَهُ شَرّاً ؛
منظور از آن كسى است كه عملى داراى ثواب را انجام مىدهد ؛ ولى مقصودش خدا نيست بلكه مقصودش اين است كه مردم او را پاك بشمرند و پيوسته دوست دارد كه مردم عمل او را بشنوند ( و او را ستايش كنند ) اين كسى است كه براى عبادت پروردگارش شريك قرار داده است . سپس امام عليه السلام فرمود :
هركس كار نيكى را مخفيانه انجام دهد مدت زيادى نمىگذرد كه خدا آن را ظاهر مىسازد و هيچ بندهاى نيست كه امر شرى را پنهانى به جا آورد مگر اينكه پس از مدتى خداوند شر آن را آشكار مىسازد » . « 2 »
* * *
هامش
( 1 ) . كهف ، آيهء 110
( 2 ) . كافى ، ج 2 ، ص 293 ، ح 4