شرح و تفسير از رياكارى به خدا پناه بريم
امام عليه السلام در اين دعاى نورانىاش در پيشگاه خدا از رياكارى به او پناه مىبرد و با چند تعبير دقيق آن را بيان مىكند .
نخست عرضه مىدارد : « بارپروردگارا ! به تو پناه مىبرم از اينكه ظاهرم را در چشمها نيكو جلوه دهى و باطنم را در پيشگاهت زشت سازى » ؛
( اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ أَنْ تُحَسِّنَ فِي لَامِعَةِ الْعُيُونِ عَلَانِيَتي ، وَتُقَبِّحَ فِيَما أُبْطِنُ لَكَ سَرِيرَتِي )
. « لامِعَةُ الْعُيُونِ » به اصطلاح ازقبيل اضافهء صفت به موصوف و به معنى « عيون لامعه » يعنى چشمهاى پرنور است ؛ يعنى كار من به جايى نرسد كه حتى افراد تيزبين مرا خوب پندارند در حالى كه در باطن خوب نباشم .
در دومين جمله همين معنا را در قالب ديگرى آورده ، عرضه مىدارد :
« ( خداوندا چنان نباشم كه ) خوشبينى مردم را نسبت به خودم در آنچه تو از آن آگاهى جلب كنم ( در حالى كه در باطن چنين نباشم و از طريق ريا خود را در صف نيكان معرفى كنم ) » ؛
( مُحَافِظاً عَلى رِثَاءِ « 1 » النَّاسِ مِنْ نَفْسِي بِجَمِيعِ مَا أَنْتَ
مُطَّلِعٌ عَلَيْهِ مِنِّي )
. حضرت در سومين تعبير ، همين معنا را با اشاره به ثمرهء نامطلوب آن بازگو
هامش
( 1 ) . در بسيارى از نسخ به جاى « رِثاء » ، « رِياء » آمده و مناسب هم همين است ، زيرا مجموع دعاى امام عليه السلام دربارهءپرهيز از رياكارى است در حالى كه « رثاء » يعنى سوگوارى يا مدح و تمجيد اموات كردن كه تناسبى با اين بحث ندارد