شرح و تفسير قرب سلطان است از آن قرب ، الحذر !
امام عليه السلام در اين كلام حكيمانه اشاره به موقعيت خطرناك اطرافيان سلاطين و پادشاهان و زمامداران مىكند و مىفرمايد : « همنشين سلطان مانند كسى است كه بر شير سوار است ، ديگران به مقام او غبطه مىخورند ولى او خود بهتر مىداند در چه وضع خطرناكى قرار گرفته است » .
( صَاحِبُ السُّلْطَانِ كَرَاكِبِ الْأَسَدِ : يُغْبَطُ بِمَوْقِعِهِ ، وَهُوَ أَعْلَمُ بِمَوْضِعِهِ )
. تاريخ نشان مىدهد كه مقربان سلاطين هميشه گرفتار خطرى بودهاند كه امام عليه السلام در اين كلام حكيمانه به آن اشاره كرده است .
مردم ، مقام و جاه آنها را مىبينند و غبطه مىخورند كه اى كاش به جاى آنها بودند و با استفاده از قدرت سلطان مىتوانستند هر كارى را بخواهند انجام دهند .
اين در حالى است كه آنها همواره بر لب پرتگاه خطرند و بسيار شده است كه ناگهان سلطان به آنها بدبين شده ، نهتنها دستور عزل آنها را داده ، بلكه آنها را به شدت مجازات نموده و در بسيارى از موارد نابود كرده است .
اين به آن سبب است كه از يكسو سلاطين انتظار دارند اطرافيانشان كارهاى آنها را بزرگ جلوه دهند و نقاط ضعف را نبينند و تملق و چاپلوسى را به درجهء اعلا برسانند و از سوى ديگر افراد حسود ، همواره به سخنچينى دربارهء آنها مىپردازند و اگر كمترين لغزشى براى آنها پيدا شود آن را بزرگ كرده به سلطان