يَحْشُرَنا في زُمْرَةِ أوْلِيائِكَ فَقَدْ نِلْتَ ما لَمْ يَنَلْهُ أَحَدٌ وَأَدْرَكْتَ ما لَمْ يُدْرِكْهُ أَحَدٌ وَجاهَدْتَ فِي سَبِيلِ رَبّكَ بَيْنَ يَدَيْ أَخيكَ الْمُصْطَفى حَقَّ جِهادِهِ وَقُمْتَ بِدِينِ اللَّهِ حَقَّ الْقِيامِ حَتّى أَقَمْتَ السُّنَنَ وَأَبَرْتَ الْفِتَنَ وَاسْتَقامَ الْإسْلامُ وَانْتَظَمَ الْإيمانُ فَعَلَيْكَ مِنّي أفْضَلَ الصَّلاةِ وَالسَّلامِ بِكَ اشْتَدَّ ظَهْرَ الْمُؤْمِنينَ وَاتَّضَحَتْ أَعْلامُ السُّبُلِ وَأُقيمَتِ السُّنَنَ وَما جُمَعَ لِأحَدٍ مَناقِبُكَ وَخِصالُكَ
. . . ؛ پدر و مادرم فدايت اى اميرمؤمنان .
گوارا باد بر تو اى ابوالحسن ( شهادت در راه خدا ) ولادتت پاك بود ، استقامتت بسيار قوى و جهادت بزرگ و رأى و تصميمت پيروزمند و تجارتت پرسود .
به سوى آفريدگارت رفتى و او با بشارتش از تو استقبال كرد و فرشتگانش گرداگردت را گرفتند و در جوار پيامبر مصطفى صلى الله عليه و آله آرام گرفتى و خدا تو را به جوار او گرامى داشت و در درجهء برادرت پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله قرار گرفتى و از جام پر از رحمتش نوشيدى . از خدا مىخواهم كه بر ما منت گذارد تا بتوانيم گام در جاى گامهاى تو بگذاريم و عمل به سيرهء تو كنيم ، دوستانت را دوست داريم و دشمنانت را دشمن شماريم و ما را در زمرهء دوستان تو محشور سازد . ( اى اميرمؤمنان ! ) به مقامى رسيدى كه احدى به آن مقام نرسيد و درك كردى چيزى را كه احدى درك نكرد . در راه پروردگارت در پيش روى برادرت پيامبر مصطفى صلى الله عليه و آله جهاد كردى و حق جهاد را ادا نمودى و براى اقامهء دين حق قيام كردى و حق قيام را به جاى آوردى تا آن زمان كه سنتها را برپا نمودى و فتنهها را اصلاح كردى . اسلام برپا شد و ايمان نظام گرفت . برترين درود و سلام از من بر تو باد . پشت مؤمنان بهوسيلهء تو نيرومند شد و نشانههاى راههاى هدايت بهوسيلهء تو آشكار گشت و سنّتهاى پيامبر صلى الله عليه و آله با تو زنده شد و احدى آن همه مناقب و خصال پسنديده را همچون تو در خود جمع نكرد . . . » . « 1 »
اين گفتار با تعبيرات بسيار پرمعنا همچنان ادامه مىيابد كه براى رعايت اختصار به همين مقدار بسنده كرديم .
هامش
( 1 ) . بحارالانوار ، ج 42 ، ص 295