و معصومان عليهم السلام به آن تشويق كردهاند . اگر با قصد قربت منافات داشت امكان نداشت تشويق كنند . نيز پاداشهاى مادى كه براى برپاداشتن نماز شب يا خواندن سورههاى مختلف قرآن يا دعاهايى براى خلاص زندانيان و شفاى بيماران همه دليل بر اين است كه آنچه از خدا خواسته شود ، هرچند داعى بر آن رسيدن به مواهب مادى باشد منافات با قصد قربت ندارد .
البته شك نيست اگر انسان به مقامى از ايمان و اخلاص برسد كه عبادت پروردگار را تنها براى اداى شكر و شايستگى حق براى عبادت به جاى آورد و حتى عشق به نعمتهاى بهشتى و ترس از آتش دوزخ و رسيدن به مواهب دنيوى را رها سازد ، عبادتى در حد بسيار اعلا انجام داده است ؛ ولى اين بدان معنا نيست كه اگر طمع در جنت و خوف از عذاب يا رسيدن به مواهب مادى دنيا انگيزهء رفتن به در خانهء خدا شود و همه را از او بخواهد با اخلاص نيت مخالفت داشته باشد ، از اين رو در آيات قرآن در كنار « جَنَّاتٍ تَجْرِى مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ » ؛ باغهايى از بهشت كه نهرها از كنار درختانش عبور مىكند » تعبير به « وَرِضْوَانٌ مِّنَ اللَّهِ أَكْبَرُ » ( خشنودى و رضايت خداوند از همه برتر است ) نيز آمده در آنجا كه مىفرمايد : « وَعَدَ اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِى مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا وَمَسَاكِنَ طَيِّبَةً فِى جَنَّاتِ عَدْنٍ وَرِضْوَانٌ مِّنَ اللَّهِ أَكْبَرُ ذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ » ؛ خداوند به مردان و زنان باايمان ، باغهاى بهشتى وعده داده كه نهرها از پاى درختانش جارى است ؛ جاودانه در آن خواهند ماند ؛ و ( همچنين ، ) خانهها و ( قصرهاى ) پاكيزه در باغهاى جاودان بهشتى ( به آنها وعده داده ) ؛ و خشنودى خدا ، ( از همهء اينها ) برتر است ؛ و اين ، همان رستگارى و پيروزى بزرگ است » . « 1 »
چه خوب است كه انسان افق فكر و معرفت خود را چنان بالا برد كه از عبادات و مناجاتهاى خود غير او را نخواهد ، همانگونه كه در مناجات هشتم از
هامش
( 1 ) . توبه ، آيهء 72 .