باشد و خلوص از هرگونه ريا و قصد غير خدا نيز لازم است .
فقها فرمودهاند : اگر كسى وضو مىگيرد به نيت اطاعت فرمان خدا و هم براى اينكه به وسيلهء آب خنك بدن او خنك شود ، وضوى او خالى از اشكال نيست چرا كه انگيزهء مشتركى بين قصد قربت و قصد برودت آب داشته است . البته اگر قصد اصلى قربت است كه در هر حال وضو براى نماز مىگرفت ؛ ولى قصدهاى تبعى هم در كار باشد ، ضررى نمىزند .
در اينجا سؤال پيش مىآيد كه آيا به جا آوردن عبادات براى رسيدن به پاداش بهشت و نعمتهاى آن و حور و قصور جنت با قصد قربت سازگار است ؟
همچنين انجام آن براى ترس از آتش دوزخ و عذابهاى آن واقعاً خالصانه است ؟
در زمينهء آثار دنيوى و مواهب مادى ، خواندن نماز باران براى رفع خشكسالى يا انجام دادن نماز شب براى وسعت روزى و امثال آن نيز قابل پرسش است كه چگونه اينگونه نيات با قصد قربت سازگار است .
پاسخ همهء اين پرسشها يك چيز است و آن اينكه آنچه را انسان از خدا بخواهد عين قربت است و به تعبير ديگر ، پاداشهاى بهشتى و نجات از عذاب دوزخ يا پاداشهاى مادى دنيوى از قبيل داعى بر داعى يعنى انگيزهاى است براى قصد قربت ، زيرا عبادت كننده مىداند كه اگر نيت قربت نداشته باشد اين امور حاصل نمىشود .
به همين دليل در سرتاسر قرآن مجيد براى تشويق مؤمنان به اطاعت پرودگار و تقرب به او سخن از نعمتهاى بهشتى به ميان آمده و براى نهى از مخالفت ، سخن از عذابهاى دوزخ . هرگاه اين امور با قصد قربت مخالفت داشت ، هرگز در قرآن مجيد آن هم به صورت بسيار گسترده مطرح نمىشد .
همچنين مسئلهء نماز باران و مانند آن در احاديث اسلامى وارد شده
پيام امام امير المومنين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 803
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٨٠٣