در قرآن مجيد در سورهء « توبه » مىخوانيم : « إِنْ تُصِبْكَ حَسَنَةٌ تَسُؤْهُمْ وَ إِنْ تُصِبْكَ مُصيبَةٌ يَقُولُوا قَدْ أَخَذْنا أَمْرَنا مِنْ قَبْلُ وَيَتَوَلَّوْا وَهُمْ فَرِحُونَ * قُلْ لَنْ يُصيبَنا إِلَّا ما كَتَبَ اللَّهُ لَنا هُوَ مَوْلانا وَعَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ » ؛ هرگاه نيكى به تو رسد ، آنها را ناراحت مىكند ؛ و اگر مصيبتى به تو رسد ، مىگويند : « ما تصميم خود را از پيش گرفتهايم » . و ( از نزد تو ) بازمىگردند در حالى كه خوشحالند ! * بگو : « هيچ حادثهاى براى ما رخ نمىدهد ، مگر آنچه خداوند براى ما مقرّر داشته است ؛ او پشتيبان و سرپرست ماست ؛ و مؤمنان بايد تنها بر خدا توكّل كنند ! » . « 1 »
دشمنان اسلام اصرار داشتند كه مسلمانان و شخص پيامبر را در برابر حوادثى كه رخ مىدهد ناراحت كنند ، لذا هنگامى كه مصيبتى براى مسلمانان پيش مىآمد اظهار خوشحالى مىكردند و آن را دليل بر عدم حقانيت اسلام مىگرفتند .
خداوند به پيغمبر گرامىاش مىفرمايد : « بگو اين حوادث قضاى الهى است او مولاى ماست ( و براى ما غير از نيكى نمىخواهد و به همين دليل ما بر او توكل مىكنيم ) . اين منطق منافقان را مأيوس و دوستان را اميدوار مىكرد .
البته طبيعى است كه انسان با از دست دادن مال و ثروت يا مقام و فرزند و امثال آن غمگين مىشود ؛ ولى براى مؤمن اين غمگينى امر موقتى است ؛ هنگامى كه در قضاى الهى فكر كند و به اين نكته توجه نمايد كه خداوند هم حكيم است هم رحمان و رحيم است و چيزى جز خير بندگانش را نمىخواهد در اين حال غم و اندوه فروكش مىكند و جاى خود را به رضا و تسليم مىدهد .
در دومين جملهء حكيمانه مىفرمايد : « و آنكس كه از مصيبتى كه به او رسيده شكايت كند از پروردگارش شكايت كرده است » ؛
( وَمَنْ أَصْبَحَ يَشْكُو مُصِيبَةً نَزَلَتْ بِهِ فَقَدْ أَصْبَحَ يَشْكُو رَبَّهُ )
. اين جمله در واقع جملهء سابق را تكميل مىكند ، زيرا حوادث تلخ گاه به
هامش
( 1 ) . توبه ، آيهء 50 و 51 .