شرح و تفسير بركات حيا
امام عليه السلام در اين گفتار حكيمانه به نكتهاى دربارهء حيا اشاره كرده ، مىفرمايد :
« كسى كه حيا لباس خود را بر او بپوشاند ، مردم عيب او را نخواهند ديد » ؛
( مَنْ كَسَاهُ الْحَيَاءُ ثَوْبَهُ ، لَمْ يَرَ النَّاسُ عَيْبَهُ )
. « حيا » همانگونه كه سابقا نيز اشاره كردهايم حالتى نفسانى است كه سبب مىشود انسان در برابر زشتىها حالت انقباض پيدا كرده و از آنها چشم بپوشاند .
در واقع ، حيا سپرى است در مقابل اعمال قبيح و منكرات و اگر اين سپر وجود نداشته باشد ، انسان به آسانى آلودهء هر كار زشتى مىشود و تير قبايح بر بدن او فرو مىنشيند .
« حيا » گاهى سبب ترك گناه و زشتىها نمىشود ، بلكه سبب پوشاندن و مخفى ساختن آن مىگردد كه اين نيز در حدّ خود اثر مثبتى است . امام عليه السلام در گفتار حكيمانهء بالا به هر دو اشاره مىكند ؛ حيا را به لباس ( زيبايى ) تشبيه كرده كه بر تن انسان مؤمن است و اگر عيبى نيز داشته باشد به وسيلهء آن پوشيده مىشود و مردم آن را نمىبينند .
« حيا » بنا به روايتى كه از امام صادق عليه السلام نقل شده از ويژگىهاى انسان و داراى آثار بسيار زيادى در زندگى بشر است . در آن حديث خطاب به مفضل چنين مىفرمايد :
« انْظُرْ يَا مُفَضَّلُ إِلَى مَا خُصَّ بِهِ الْإِنْسَانُ دُونَ جَمِيعِ الْحَيَوَانِ مِنْ هَذَا