شرح و تفسير دشمن نيرومند عقل
امام عليه السلام در اين گفتار حكيمانه به يكى از آثار سوء خودپسندى اشاره كرده ، مىفرمايد : « خودپسندىِ انسان يكى از حسودان عقل اوست » ؛
( عُجْبُ الْمَرْءِ بِنَفْسِهِ أَحَدُ حُسَّادِ عَقْلِهِ )
. مىدانيم حسود كسى است كه به نعمتهايى كه به انسان رسيده رشك مىورزد و آرزوى زوال آن را دارد و همين امر سبب مىشود به دشمنى با او برخيزد و هر كارى از دستش ساخته است ، در اين راه انجام دهد ، چهرهء او را در جامعه نازيبا نشان دهد ، عيوب او را فاش سازد ، افراد را از طريق شايعهپراكنى از وى دور كند و حتى به خانواده و فرزندان او دشمنى ورزد ، اگر بتواند ، كسب و كار و مقام او را از وى بگيرد و اگر نتواند در مسير آن مانعتراشى كند .
اينها كارهايى است كه يك حسودِ عنود انجام مىدهد . خودپسندى در برابر عقل انسان نيز همين كارها را انجام مىدهد ؛ قدرت عقل را از انسان مىگيرد و او را به خطا مىافكند ، عيب انسان را ظاهر مىسازد ، مردم را از او متنفر مىكند ، حتى خانوادهء او را گرفتار مشكلات مىكند ، جاه و مقام او را متزلزل مىسازد و گاه اموال و ثروت او را از دستش مىگيرد ، چرا كه مردم هرگز حاضر به همكارى با افراد خودپسند و خودخواه نيستند .
بنابراين ، اين تعبير كه « خودپسندى يكى از حاسدان عقل انسان است »