منافقان آمده است : « نَسُوا اللَّهَ فَنَسِيَهُمْ » ؛ آنها خدا را فراموش كردند و خداوند نيز آنها را فراموش نمود » يعنى از رحمت خود محروم ساخت .
بعضى از مفسران نهجالبلاغه در تفسير « نصيب » معناى ديگرى ذكر كردهاند كه با ظاهر عبارت سازگار نيست . گفتهاند منظور از « نصيب » كسانى هستند كه خدا آنها را به بلاهايى در مال يا جانشان گرفتار مىكند و اين ابتلا به بلا نشانهء اعتناى پروردگار به آنهاست زيرا خداى متعال به كسى كه اعتنا ندارد مصيبتى هم بر او وارد نمىكند ؛ ولى روشن است كه منظور از « نصيب » در مال و جان بذل بخشى از مال و جان در راه خداست نه گرفتار خسران مالى و بلاهاى نفسانى شدن .
از آنچه در تفسير دو جملهء بالا آمد روشن مىشود كه هر دو با هم كمال ارتباط را دارند ، زيرا كسانى كه كوتاهى در عمل كنند ( يعنى اعمالى دارند ولى كوتاهى مىكنند ) خداوند آنها را مبتلا به غم و اندوه مىكند كه اين خود نوعى اعتناى به آنهاست و اما كسانى كه مطلقاً عملى نداشته باشند ؛ نه در بذل مال و نه در بذل جان خدا اعتنايى به آنها ندارد و حتى غم و اندوه بيدار كننده نيز بر آنان عارض نمىكند . از اينجا روشن مىشود كسانى كه مانند ابن ابىالحديد اين دو جمله را مستقل از يكديگر شمردهاند راهى صحيح نپيمودهاند .
* * *
پيام امام امير المومنين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 63
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٦٣