202 و قال عليه السلام وقد قال له طلحة والزبير : نُبايِعُكَ عَلى أَنّا شُرَكاؤُكَ في هذَا الْأَمْر : لَا ، وَلكِنَّكُمَا شَرِيكَانِ فِي الْقُوَّةِ وَالْاسْتِعَانَةِ ، وَعَوْنَانِ عَلَى الْعَجْزِ وَالْأَوَدِ .
امام عليه السلام در پاسخ طلحه و زبير آنجا كه به امام پيشنهاد خلافت شورايى كردند و گفتند با تو بيعت مىكنيم به اين شرط كه در حكومت شريك باشيم ، فرمود :
نمىشود ( زيرا شركت در خلافت معنا ندارد ) شما شريك در تقويت و كمك و يار و ياور به هنگام ناتوانى و سختى و مشكلات باشيد . « 1 »
هامش
( 1 ) . سند گفتار حكيمانه :
مرحوم خطيب در كتاب مصادر مىگويد : آنچه در اين كلام كوتاه پرمعنا آمده برگرفته از گفتار طولانى است كه ميان امام و طلحه و زبير رد و بدل شده و آن را ابوجعفر اسكافى بغدادى ( متوفاى 240 ) در كتاب خود آورده است . ابن ابىالحديد نيز تمام اين سخن را در شرح نهجالبلاغهء خود نوشته و ابن قتيبه دينورى نيز در كتاب الامامة والسياسة و يعقوبى در تاريخش ذكر كرده است . ( مصادر نهجالبلاغه ، ج 4 ، ص 165 ) . ابن ابىالحديد در جلد 7 ، ص 35 تا 43 . ما اين نامه را در ذيل خطبهء چهارم در جلد اوّل ، ص 420 به بعد آوردهايم . ( مصادر نهجالبلاغه ، ج 4 ، ص 165 ) .