سرّ و دوستى با نيكان و تمام شرور در دو چيز جمع شده : فاش كردن اسرار و دوستى با اشرار » . « 1 »
البته اين قاعدهء كلى مانند غالب قواعد كلّى استثناى محدودى نيز دارد و آن در موردى است كه انسان مىخواهد با شخص عاقل و دانايى مشورت كند و با كلىگويى نمىتواند نظر او را جلب نمايد ، بلكه بايد جزئيات مطلب را با او در ميان بگذارد تا بتواند از مشورت او بهره گيرد . هرگاه چنين كسى انسان رازدارى باشد مىتوان اسرار را در اختيار او براى رسيدن به اهداف مشورت گذارد .
امام صادق عليه السلام در حديثى كه دربارهء شرايط شخص مورد مشورت بيان كرده مىفرمايد : « چهارمين شرط ( بعد از عقل و ديانت و صداقت ) اين است :
« أَنْ تُطْلِعَهُ عَلَى سِرِّكَ فَيَكُونَ عِلْمُهُ بِهِ كَعِلْمِكَ بِنَفْسِكَ ثُمَّ يُسِرَّ ذَلِكَ وَيَكْتُمَهُ فَإِنَّهُ . . . إِذَا أَطْلَعْتَهُ عَلَى سِرِّكَ فَكَانَ عِلْمُهُ بِهِ كَعِلْمِكَ تَمَّتِ الْمَشُورَةُ وَكَمَلَتِ النَّصِيحَةُ
؛ چهارمين شرط اين است كه او را بر سرّ خود آگاه سازى و همانگونه كه تو دربارهء موضوع مورد مشورت آگاهى دارى او هم آگاهى داشته باشد سپس سرّ تو را پنهان و مكتوم دارد . . . هرگاه او را بر سرّت آگاه ساختى و علم او نسبت به آن موضوع مانند علم تو شد مشورت كامل مىشود و خيرخواهى به كمال مىرسد » . « 2 »
نكته : حفظ اسرار و اهداف مهم آن
گاه سؤال مىشود كه براى چه منظورى ما اسرار را كتمان كنيم و از ديگران پنهان داريم . با كمى دقت معلوم مىشود كه آثار قابل ملاحظهاى مىتواند داشته باشد از جمله :
هامش
( 1 ) . بحارالانوار ، ج 72 ، ص 71 ، ح 14 .
( 2 ) . همان ، ص 103 ، ح 30 .