اهل بيتاند ( زيرا نخست درود به آل محمد و ائمهء هدى فرستاده شده و سپس درود به ابدال و اوتاد ) . ولى صريح نيست و ممكن است آن را حمل بر تأكيد كرد .
سپس مىافزايد : ممكن است مراد از اين دعا اصحاب خاص ائمه باشند و به هر حال ظاهر خبر اين است كه آنچه را صوفيهء اهل سنت افترا بستهاند ( كه آن را اشاره به اقطاب و سران صوفيه مىدانند ) نفى مىكند . « 1 »
در حديثى كه در كتاب مستدرك از رسول اكرم صلى الله عليه و آله نقل شده نيز مىخوانيم :
« هر كس در روز بيست و پنج بار به همهء مردان و زنان مؤمن دعا كند خداوند كينه را از سينهء او بيرون مىبرد و او را جزء ابدال محسوب مىدارد » . « 2 »
از مجموع آنچه در بالا ذكر شد استفاده مىشود كه اصل وجود ابدال در كلام رسول اكرم صلى الله عليه و آله و به دنبال آن در بعضى از كلمات ائمهء اهلبيت عليهم السلام بوده است و اشاره به افراد با ايمان و الا مقامى است كه خداوند آنها را براى هدايت بندگانش در زمين قرار داده كه در رأس همهء آنها امام معصوم عليه السلام است . همانگونه كه در حديثى از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مىخوانيم :
« إنَّ أبْدالَ أُمَّتي لَنْ يَدْخُلُوا الْجَنَّةَ بِالْأعْمالِ وَإنَّما دَخَلُوها بِرَحْمَةِ اللَّهِ وَسِخاوَةِ الْأَنْفُسِ وَسَلامَةِ الصَّدْرِ وَرَحْمَةٍ لِجَميعِ الْمُسْلِمينَ
؛ ابدال امتم ( تنها ) با اعمالشان وارد بهشت نمىشوند ، بلكه به رحمت خداوند و سخاوت نفس و سلامت دل و مهربانى و محبت به جميع مسلمانان وارد بهشت مىشوند » . « 3 »
ولى بعداً هر گروهى اين واژه را به نفع خود و بر طبق اميال و هوسهاى خويش تفسير كرده ؛ صوفيان به نفع خود ، معاويه نيز به سود خويش آن را بر آنچه مايل بودهاند تطبيق دادهاند .
هامش
( 1 ) . بحارالانوار ، ج 27 ، ص 48 .
( 2 ) . مستدرك ، ج 5 ، ص 236 .
( 3 ) . كنزالعمّال ، روايت 346001 .