« منهوم » به معناى شكمپرست و حريص است .
« سَلِسَ الْقِياد » به كسى گفته مىشود كه به آسانى در برابر چيزى تسليم مىشود .
آنگاه به چهارمين گروه اشاره كرده مىفرمايد : « يا كسى كه حريص به جمع مال و اندوختن آن است اين دو ( اين گروه و گروه قبل ) به هيچ وجه از دينداران نيستند و شبيهترين موجودات به چهارپايانى هستند كه براى چَرا رها شدهاند » ؛
( أَوْ مُغْرَماً بِالْجَمْعِ وَ الِادِّخَارِ ، لَيْسَا مِنْ رُعَاةِ الدِّينِ فِي شَيْءٍ ، أَقْرَبُ شَيْءٍ شَبَهاً بِهِمَا الْأَنْعَامُ السَّائِمَةُ )
. « مُغْرِم » كسى است كه عاشق و دلباختهء چيزى باشد .
« سائِمَة » حيوانى است كه در چراگاه رها شود .
مىدانيم چهارپايان جز خور و خواب و شهوت چيزى را درك نمىكنند و بيچاره انسان ، اشرف مخلوقات ، آنقدر تنزل كند كه همسوى با آنها باشد يا دنبال عيش و نوش و شهوت است و يا مشغول جمع مال و ثروت .
امام عليه السلام در پايان اين سخن مىفرمايد : « اينگونه علم با مرگ حاملانش مىميرد » ؛
( كَذَلِكَ يَمُوتُ الْعِلْمُ بِمَوْتِ حَامِلِيهِ )
. زيرا هيچ يك از اين گروه چهارگانه شايسته آن نيستند كه حامل علوم الهى باشند . به همين دليل عالمان واقعى از قرار دادن علوم در اختيارشان خوددارى مىكنند و ناچار علمشان را با خودشان به گور مىبرند و با مرگ آنها علم هم مىميرد .
* * *
پيام امام امير المومنين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 203
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٢٠٣