و آفات نابودكننده قرار گرفتيم ( با اين حال چه جاى غفلت و فراموشى و خنده و بىخبرى است ؟ ! ) . « 1 »
هامش
( 1 ) . سند گفتار حكيمانه :
صاحب كتاب مصادر منابع اين كلام حكمتآميز و كلامى كه بعد از آن مىآيد را با هم آورده است و مىگويد : اين دو گفتار حكيمانه گاهى به پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله نسبت داده شده و گاه به اميرمؤمنان على عليه السلام . از كسانى كه اين دو را از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله روايت كردهاند ابوطالب مكى در كتاب قوت القلوب و يعقوبى در تاريخ خود و كلينى در روضهء كافى و كراجكى در كنز الفوائد و ابونعيم اصفهانى در حلية الاولياء و ذهبى در ميزان الاعتدال است و از كسانى كه آن را از اميرمؤمنان على عليه السلام نقل كردهاند اضافه بر مرحوم سيّد رضى ، على بن ابراهيم در كتاب تفسيرش و فتال نيشابورى در روضة الواعظين هستند . ( مصادر نهجالبلاغه ، ج 4 ، ص 110 - / 112 ) .