شده مىفرمايد :
« أَحْسِنْ مُصَاحَبَةَ مَنْ صَاحَبَكَ تَكُنْ مُسْلِماً ؛
با كسى كه همنشين توست خوشرفتارى كن تا مسلمان باشى » . « 1 »
در حديث ديگرى از امام امير مؤمنان عليه السلام مىخوانيم :
« صاحِبِ الْإخْوانَ بِالْإحْسانِ وَتَغَمَّدْ ذُنُوبَهُمْ بِالْغُفْرانِ ؛
با برادران نيكى كن و گناهانشان را ببخش » . « 2 »
امام صادق عليه السلام مىفرمايد :
« إِنَّهُ لَيْسَ مِنَّا مَنْ لَمْ يُحْسِنْ صُحْبَةَ مَنْ صَحِبَهُ وَمُرَافَقَةَ مَنْ رَافَقَه ؛
آنكس كه با دوستانش خوشرفتارى نكند و با رفيقش رفاقت نداشته باشد از ما نيست » . « 3 »
اين دستورات كه نمونههاى فراوان ديگرى نيز در روايات دارد بر خلاف چيزى است كه در دنياى مادى امروز معمول است ؛ نه در زندگى با دوستان خود عشق مىورزند و نه بعد از مرگشان بر آنها اشك مىريزند ، زيرا در دنياى مادى عواطف را درك نمىكنند و همواره دنبال منافع مادى خويشند .
در تاريخ اسلام نمونههاى زيادى براى آنچه در بالا آمد ديده مىشود كه بعد از مرگ افراد نيكوكار شهر آنها يكپارچه عزا شد و در حياتشان دوستان پروانهوار گرد آنها بودند . « 4 »
* * *
هامش
( 1 ) . بحارالانوار ، ج 66 ، ص 368 ، ح 4 .
( 2 ) . غررالحكم ، ص 415 ، ح 9486 .
( 3 ) . بحارالانوار ، ج 71 ، ص 161 ، ح 21 .
( 4 ) . مرحوم علامهء شوشترى و ابن ابىالحديد نمونههايى را در اينجا آوردهاند كه براى پرهيز از طولانى شدن بحث از ذكر آنها خوددارى شد .