9 و قال عليه السلام إِذَا أَقْبَلَتِ الدُّنْيَا عَلَى أَحَدٍ أَعَارَتْهُ مَحَاسِنَ غَيْرِهِ ، وَإِذَا أَدْبَرَتْ عَنْهُ سَلَبَتْهُ مَحَاسِنَ نَفْسِهِ .
امام عليه السلام فرمود :
هنگامى كه دنيا به كسى روى آورد نيكىهاى ديگران را به او عاريت مىدهد و هنگامى كه دنيا به كسى پشت كند نيكىهاى خودش را نيز از او مىگيرد . « 1 »
هامش
( 1 ) . سند گفتار حكيمانه :
صاحب كتاب مصادر نهجالبلاغه از « مسعودى » نقل مىكند كه « ضرار بن ضمرة » كه از ياران نزديك على عليه السلام بود روزى بر معاويه وارد شد . معاويه از او خواست تا اوصاف على عليه السلام را برايش شرح دهد او نيز اوصافى از آن حضرت را بر شمرد ( همان چيزى كه در حكمت 77 خواهد آمد ) آنگاه معاويه گفت : بيشتر بگو . او نيز جملههاى ديگرى دربارهء آن حضرت نقل كرد از جمله گفت : « وَسَمِعْتُهُ يَقُولُ ذاتَ يَوْمٍ إنَّ هذِهِ الدُّنْيا إذا أقْبَلَتْ . . . » ( مسعودى قبل از سيّد رضى مىزيسته است ) بعد از سيّد رضى نيز قاضى قضاعى در كتاب دستور معالم الحكم و آمُدى در غررالحكم و نويسندهء الآداب در كتاب خود اين جمله را با تفاوتهايى نقل كردهاند ( كه نشان مىدهد از منبع ديگرى گرفتهاند ) . ( مصادر نهجالبلاغه ، ج 4 ، ص 11 و 12 ) . اين جملهء نورانى در تحف العقول كه قبل از نهجالبلاغه تأليف شده است نيز با تفاوتى در ضمن كلمات قصار على عليه السلام آمده است ( تحف العقول ، ص 382 ) .