116 و قال عليه السلام كَمْ مِنْ مُسْتَدْرَجٍ بِالْإِحْسَانِ إِلَيْهِ ، وَمَغْرُورٍ بِالسَّتْرِ عَلَيْهِ ، وَمَفْتُونٍ بِحُسْنِ الْقَوْلِ فِيهِ ! وَمَا ابْتَلَى اللَّهُ أَحَداً بِمِثْلِ الْإِمْلَاءِ لَهُ .
امام عليه السلام فرمود :
چه بسيارند كسانى كه به سبب نعمتى كه به آنها داده شده در غفلت فرو مىروند و به سبب پردهپوشى خدا بر آنها مغرور مىگردند و بر اثر تعريف و تمجيد از آنان فريب مىخورند و خداوند هيچ كس را به چيزى مانند مهلت دادن ( و ادامهء نعمتها و ترك عقوبت ) آزمايش نكرده است . « 1 »
هامش
( 1 ) . سند گفتار حكيمانه :
نويسندهء مصادر مىگويد : اين كلام حكمتآميز پيش از نهجالبلاغه در كتاب تحف العقول و روضهء كافى و تاريخ يعقوبى و تذكرهء سبط بن جوزى آمده است . ( مصادر نهجالبلاغه ، ج 4 ، ص 107 ) .
در ضمن ، اين گفتار حكيمانه تحت حكمت شمارهء 260 نيز عيناً تكرار شده و در حكمت 462 نيز سومين جملهء آن « رب مفتون بحسن القول فيه » به طور مكرر آمده است .