تَغْلُظُ عَلَيْهِ ، فَتُسْرِعُ الْمَصائِبُ إلَيْهِ ، وَ لا يَفْعَلُ ذلِكَ إلّا بِالْأتْقِياءِ الْأبْرارِ وَالْمُصْطَفَيْنَ الْأخْيارِ ، وَهذا مِثْلُ قَوْلِهِ عليه السلام : مَنْ أَحَبَّنَا أَهْلَ الْبَيْتِ فَلْيَسْتَعِدَّ لِلْفَقْرِ جِلْبَاباً )
. « جلباب » به لباسى مىگويند كه تمام بدن يا قسمت عمدهء آن را بپوشاند ؛ چادر يا مانند آن .
در اينكه چه رابطهاى در ميان محبت اهل بيت و پوشش فقر است تفسيرهاى مختلفى شده كه از ميان همهء آنها سه تفسير زير از همه مناسبتر است :
نخست اينكه به مقتضاى « الْبَلاءُ لِلْوِلاءِ » ؛ بلاها به سراغ دوستان خدا مىروند و همچين به مقتضاى حديث
« إنَّ أشَدَّ النَّاسِ بَلاءً الْأنْبياءُ ثُمَّ الَّذينَ يَلَوْنَهُمْ ثُمَّ الْأمْثَلُ فَالْأمْثَلُ ؛
گرفتارىها و مشكلات بيش از همه دامان پيامبران را مىگيرد سپس كسانى كه به دنبال آنها هستند سپس نيكان يكى پس از ديگرى » « 1 » افرادى كه به امام عليه السلام كه مجموعهاى از فضايل انسانى و بركات معنوى و الهى است عشق بورزند در صف اوليا قرار مىگيرند و به حكم اينكه مقربترند جام بلا بيشترشان مىدهند كه هم آزمونى است براى آنان و همه وسيلهاى است براى ترفيع درجاتشان .
بنا به تفسير ديگر منظور آن است كسانى كه عشق به امام مىروزند يا حب اهل بيت دارند بايد فقر به معناى سادگى زندگى را پيشه كنند ؛ همان فقرى كه پيغمبر اكرم دربارهء آن مىفرمود :
« الْفَقْرُ فَخْرى وَ بِهِ أفْتَخِرُ عَلى سايِرِ الْأنْبِياءِ ؛
فقر مايهء افتخار من است و با آن بر ساير پيامبران افتخار مىكنم » « 2 » اين تعبير اگر به معناى فقر « فقر الى الله » نباشد به معناى ساده زيستن و قانع به زندگى خالى از هر گونه زرق و برق و تجمل بودن است . پيروان اين مكتب نيز مانند پيشوايانشان بايد به چنين زندگىاى قانع باشند .
هامش
( 1 ) . كافى ، ج 2 ، ص 252 .
( 2 ) . بحارالانوار ، ج 69 ، ص 32 .