اشاره به اينكه هرگاه انسان نخست به تعليم و تاديب خويشتن پردازد ، تأثير سخنانش بيشتر و عميقتر است در حالى كه اگر كسى تنها به تأديب مردم پردازد و از خويش غافل بماند روزى فرا مىرسد كه مردم از اين امر آگاه مىشوند و از او روى برمىگردانند .
بلكه از روايات استفاده مىشود كه اين كار از نشانهء منافقان است كه انسان ديگران را به نيكىها و ترك بدىها دعوت كند و خود به اين اندرز عمل ننمايد :
در حديثى از امام سجاد على بن الحسين عليه السلام مىخوانيم كه فرمود :
« إِنَّ الْمُنَافِقَ يَنْهَى وَلَا يَنْتَهِي وَيَأْمُرُ بِمَا لَايَأْتِي ؛
منافق ديگران را از بدىها باز مىدارد ؛ ولى خويشتن را باز نمىدارد و ديگران را به نيكىها دعوت مىكند و خود بدان عمل نمىنمايد » . « 1 »
* * *
هامش
( 1 ) . كافى ، ج 2 ، ص 396 ، ح 3 .