البته بايد توجه داشت كه عفت معناى عام و معناى خاصى دارد : معناى خاص آن پاكدامنى در مقابل آلودگىهاى جنسى و معناى عام آن هر گونه خويشتندارى در برابر گناه و كارهاى زشت و پست است .
در حديث ديگرى از امام عليه السلام در غررالحكم مىخوانيم :
« مَنْ عَفَّ خَفَّ وِزْرُهُ وَعَظُمَ عِنْدَاللَّهِ قَدْرُهُ ؛
آنكس كه عفاف پيشه كند بار گناهش سبك و قدر و مقامش در پشگاه خدا افزون مىشود » .
اما در مورد غنا كه بهترين زينت شكرگزارى است ؛ نه تنها شكر لفظى بلكه شكر عملى . اغنيا و ثروتمندانى كه شرك عملى به جا مىآورند ، به نيازمندان كمك مىكنند ، در كارهاى خير و عام المنفعه سرمايهگذارى مىنمايند ، به آنها كه وام مىخواهند وام مىدهند و حتى به كسانى كه محتاجند و روى سؤال ندارند به طور پنهانى كمك مىكنند آنها برترين زينت را در زندگى براى خود فراهم كردهاند ، در پيشگاه خدا آبرومندند و در برابر خلق خدا نيز داراى شخصيت و آبرو و چه زينتى از اين بالاتر .
اما اگر غنىّ راه طغيان پيش گيرد ، در كمك به ديگران بخل بورزد ، آلودهء شهوات و عيش و نوش گردد ، در نظر همه زشت و منفور خواهد شد .
البته همه بايد شكر نعمتهاى خدا را به جا آورند ؛ ولى اين كار براى آنها كه مشمول نعمت بيشترى هستند زيبندهتر ، بلكه لازمتر است .
شكر نعمت را بايد از پيامبران بزرگ الهى ياد گرفت ؛ سليمان كه ملك و حكومت بىمانندى داشت و جن و انس سر بر فرمان او بودند و بسيارى از قواى زمين و آسمان در خدمت او قرار داشتند هنگامى كه مىبيند يكى از شاگردانش به نام « آصف بن برخيا » چنان مقام والاى روحانى پيدا كرده كه مىتواند تخت « بلقيس » را در يك چشم بر هم زدن از شهر سبأ به شام نزد وى حاضر كند مىگويد : « « هَذَا مِنْ فَضلِ رَبّى لِيَبْلُوَنِى أَشْكُرُ أَمْ أَكْفُرُ » ؛ خداوند چنين
پيام امام امير المومنين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 410
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٤١٠