شرح و تفسير زينت فقر و غنا
امام عليه السلام در اين گفتار حكيمانهاش از زينت فقر و زينت غنا سخن مىگويد و مىفرمايد : « خويشتندارى و عفت زينت فقر و شكرگزارى زينت غناست » ؛
( الْعَفَافُ زِينَةُ الْفَقْرِ ، وَالشُّكْرُ زِينَةُ الْغِنَى )
. فقير در معرض آفات مختلفى قرار دارد : اظهار حاجت توأم با ذلت ، دست بردن به سوى اموال حرام ، ناسپاسى در برابر خداوند و مانند اينها . اما اگر خويشتندار باشد نه دست حاجت به سوى لئيمان مىبرد و نه عزت نفس خود را زير پا مىگذارد ، نه آلودهء حرام مىشود و نه زبان به ناشكرى مىگشايد ، بنابراين عفت به معناى خويشتندارى ، زينت فقر است ، از اين رو خداوند از اينگونه فقيران در قرآن مجيد با عظمت ياد كرده و مىفرمايد : « « لِلْفُقَراءِ الَّذِينَ أُحْصِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ لَا يَسْتَطِيعُونَ ضَرْباً فِي الأَرْضِ يَحْسَبُهُمُ الْجَاهِلُ أَغْنِيَاءَ مِنَ التَّعَفُّفِ تَعْرِفُهُمْ بِسِيمَاهُمْ لَايَسْئَلُونَ النَّاسَ إِلْحَافًا » ؛ ( انفاق شما مخصوصاً بايد ) براى نيازمندانى باشد كه در راه خدا در تنگنا قرار گرفتند ( از وطن خود براى شركت در ميدان جهاد آواره شده و در تأمين زندگى واماندهاند ) آنها نمىتوانند ( براى تأمين روزى ) مسافرتى كنند و از شدت خويشتندارى افراد ناآگاه آنها را بىنياز مىپندارند ؛ اما آنها را از چهرههايشان مىتوانى بشناسى . آنان هرگز با اصرار چيزى از كسى نمىخواهند » . « 1 » اين همان عفت است كه زينت فقر است .
هامش
( 1 ) . بقره ، آيهء 273 .