اينكه امام در گفتار حكيمانهء بالا مىفرمايد : شفاعت كننده بال و پر طلب كننده است واقعيت مسلّم عقلى و نقلى است ، همانگونه كه هيچ پرندهاى بدون بال و پر نمىتواند پرواز كند بسيارى از طلبكنندگان نيز بىبال و پر شفاعت پرواز در آسمان قرب خدا براى آنها غير ممكن است .
اين جملهء كوتاه در واقع هم اشارهاى به فلسفهء شفاعت و هم مفهوم و معناى آن و هم شرايط شفاعتكننده و شفاعتشونده دارد .
پرنده بايد همه چيز او كامل باشد تا بعد از رويش بال و پر بتواند پرواز كند و استفادهء از بال و پر براى پرنده عيب نيست ، بلكه افتخار است و عالم اسباب در جهان هستى در واقع چهرههايى از همين شفاعت است .
در عالم تشريع نيز گاه معصومان و پيشوايان بزرگ شفاعت مىكنند ، گاهى علماى دين و شهدا و صالحان و زمانى اعمال خوب انسان مانند نماز و روزه و جهاد او با دشمن يا با نفس سبب شفاعتش مىشود . در هر حال شفيع به منزلهء بال و پر محسوب مىشود .
براى توضيح بيشتر در مورد حقيقت شفاعت و آثار و شرايط آن به جلد اوّل تفسير نمونه ذيل آيهء 48 سوره « بقره » مراجعه فرماييد .
* * *
پيام امام امير المومنين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 386
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٣٨٦