شرح و تفسير نقش شفاعتكننده
امام عليه السلام در اين جملهء كوتاه و پرمعنا اشاره به اهميت شفاعت كرده مىفرمايد :
« شفاعت كننده بال و پَرِ طلب كننده است » ؛
( الشَّفِيعُ جَنَاحُ الطَّالِبِ )
. شفاعت بر دو گونه است : تكوينى و تشريعى ؛ شفاعت تكوينى آن است كه موجودات قوىتر اين جهان به موجودات ضعيفتر براى پرورش و تكامل و نموّ كمك كنند ، تابش آفتاب ، ريزش باران و وزش نسيم نوعى شفاعت در عالم تكوين نسبت به پرورش گياهان است . باغبان نيز در حدّ خود در مورد گياهان و درختان شفاعت مىكند . اينگونه شفاعت دامنهء وسيعى در جهان هستى دارد .
در عالم تشريع نيز انسانهايى كه در درگاه خدا مقربترند افراد ضعيف و آلودهء به گناه و واماندهء در راه را كمك كرده آنها را به سرمنزل سعادت مىرساند .
به يقين هر دو نوع شفاعت هنگامى مؤثر واقع مىشود كه در شفاعت شونده قابليت و لياقت لازم وجود داشته باشد و گرنه به يك دانهء فاسد گياه هر قدر آفتاب بتابد و باران ببارد و نسيم بوزد گياهى از آن نمىرويد و همچنين انسانى كه رابطهء خود را با شفيعان به كلى قطع كرده شفاعت شافعان نفعى به حال او نخواهد داشت .