در حديث ديگرى از امام جواد عليه السلام آمده است :
« إِظْهَارُ الشَّيْءِ قَبْلَ أَنْ يُسْتَحْكَمَ مَفْسَدَةٌ لَهُ ؛
اظهار كردن چيزى ( سرى از اسرار ) پيش از آنكه مستحكم شود و به نتيجه برسد موجب فساد آن است » . « 1 »
از بعضى روايات معصومين استفاده مىشود كه اسرارتان را حتى به همهء دوستان هم نگوييد ، زيرا احتمال تغيير حالت در آنان وجود دارد . امام صادق عليه السلام مىفرمايد :
« لَا تُطْلِعْ صَدِيقَكَ مِنْ سِرِّكَ إِلَّا عَلَى مَا لَوِ اطَّلَعَ عَلَيْهِ عَدُوُّكَ لَمْ يَضُرَّكَ فَإِنَّ الصَّدِيقَ قَدْ يَكُونُ عَدُوَّكَ يَوْماً مَا ؛
اسرارت را حتى به دوستت مگو مگر در آنجا كه اگر دشمن تو بر آن سر آگاه شود ضررى به تو نمىرساند ، زيرا دوست ممكن است روزى به صورت دشمن درآيد » . « 2 »
گفتنى است كه انسان گاهى سر خود را براى دوست مطمئنى بيان مىكند غافل از آنكه آن دوست نيز ممكن است دوست مطمئن ديگرى داشته باشد و سومى نيز به همين صورت ، ناگاه متوجه مىشود كه اسرارش همه جا بر سر زبانهاست .
از اين رو شاعر پرمايه ، سعدى شيرازى مىگويد :
به دوست گرچه عزيز است راز دل مگشاى * كه دوست نيز بگويد به دوستان عزيز !
* * *
هامش
( 1 ) . بحارالانوار ، ج 72 ، ص 71 ، ح 13 .
( 2 ) . همان ، ج 71 ، ص 177 ، ح 15 .