شرح و تفسير از اين كارها بپرهيز
امام عليه السلام در اين كلام نورانىاش به پيامدها و آثار سوء سه رذيلهء اخلاقى در عباراتى كوتاه و فشرده اشاره فرموده است .
نخست مىفرمايد : « هر كس طمع را پيشه كند خود را حقير ساخته است » .
( أَزْرَى بِنَفْسِهِ مَنِ اسْتَشْعَرَ الطَّمَعَ )
. واژهء « طمع » به معناى بيش از حق خود طالب بودن و گرفتن مواهب زندگى از دست ديگران است و تعبير به « استشعر » كه به معناى پوشيدن لباس زيرين است اشاره به اين است كه طمع را به خود چسبانده و از آن جدا نمىشود ؛ بديهى است كه افراد طماع براى رسيدن به مقصود خود بايد تن به هر ذلتى بدهند و دست سؤال به سوى هركس دراز كنند و شخصيت خود را براى نيل به اهداف طمعكارانهء خود بشكنند .
در سخنان رسول خدا صلى الله عليه و آله مىخوانيم :
« بِئْسَ الْعَبْدُ عَبْدٌ لَهُ طَمَعٌ يَقُودُهُ إِلَى طَبَعٍ ؛
در حديث ديگرى از رسول خدا صلى الله عليه و آله دربارهء خطر اين صفت مذموم مخصوصاً براى علما وارد شده است كه فرمود :
« إن الصّفاة الزّلال الذي لا تَثْبُتُ عَلَيْهِ أقْدامُ
و عجيب اينكه هنگامى كه طمع فزونى يابد كارهايى از انسان سر مىزند كه كاملًا احمقانه است ؛ شبيه آنچه دربارهء طماع معروف عرب به نام « اشعب » نقل شده كه بسيارى از اوقات هنگامى كه راه مىرفت دامن خود را به دست