آنها را به سبب تكيه كردن بر اصلاح امور كلى آنها رها مساز ، زيرا رفع نيازهاى كوچك براى خود جايگاهى دارد كه از آن بهرهمند مىشوند همانگونه كه رفع نيازهاى مهم موقعيتى دارد كه از آن بىنياز نخواهند بود » ؛
( وَلَا تَدَعْ تَفَقُّدَ لَطِيفِ أُمُورِهِمُ اتِّكَالًا عَلَى جَسِيمِهَا ، فَإِنَّ لِلْيَسِيرِ مِنْ لُطْفِكَ مَوْضِعاً يَنْتَفِعُونَ بِهِ ، وَلِلْجَسِيمِ مَوْقِعاً لَايَسْتَغْنُونَ عَنْهُ ) .
اين نكته كاملًا شايان دقت است كه فرماندهان ، بلكه تمام مديران جامعه نبايد از امور كوچك و بزرگ غافل شوند يا اينكه تنها به امور سرنوشتساز و نيازهاى مهم و برجستهء جامعه بپردازند ، بلكه هر كدام را در جايگاه خود ببينند ، زيرا گاه مىشود فراموش كردن امور فرعى به همان اندازه آسيب مىرساند كه فراموش كردن امور كلى سبب مىشود .
نكتهء جالب ديگر اينكه در تمام بحثهاى گذشته ، امام بهجاى پرداختن به اهمّيّت آموزشهاى نظامى و مسائل مربوط به سلاح ، به امور معنوى و جنبههاى روحى فرماندهان سپاه مىپردازد ، چون آنچه سبب پيروزى است اين امور است ، هرچند امور ديگر نيز جايگاه خود را دارد .
در دنياى امروز كمتر ديده مىشود كه براى انتخاب فرماندهان و مديران جامعه به سراغ ويژگىهاى خانوادگى و صفات معنوى و سخاوت و پاكدامنى و تقواى آنها بروند . به همين دليل بسيار ديده شده كه خيانتهاى بزرگ از سوى همين مديران صورت مىگيرد .
* * *
پيام امام امير المومنين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 469
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٤٦٩