أَمَّا بَعْدُ ، فَصَلُّوا بِالنَّاسِ الظُّهْرَ حَتَّى تَفِيءَ الشَّمْسُ مِنْ مَرْبِضِ الْعَنْزِ ، وَصَلُّوا بِهِمُ الْعَصْرَ وَالشَّمْسُ بَيْضَاءُ حَيَّةٌ فِي عُضْوٍ مِنَ النَّهَارِ حِينَ يُسَارُ فِيهَا فَرْسَخَانِ ، وَصَلُّوا بِهِمُ الْمَغْرِبَ حِينَ يُفْطِرُ الصَّائِمُ ، وَيَدْفَعُ الْحَاجُّ إِلَى مِنًى ، وَصَلُّوا بِهِمُ الْعِشَاءَ حِينَ يَتَوَارَى الشَّفَقُ إِلَى ثُلُثِ اللَّيْلِ ، وَصَلُّوا بِهِمُ الْغَدَاةَ وَالرَّجُلُ يَعْرِفُ وَجْهَ صَاحِبِهِ ، وَصَلُّوا بِهِمْ صَلَاةَ أَضْعَفِهِمْ وَلَا تَكُونُوا فَتَّانِينَ .
ترجمه
اما بعد ( از حمد و ثناى الهى ) نماز ظهر را هنگامى با مردم بخوانيد ( كه خورشيد از دايرهء نصف النهار گذشته باشد ) تا زمانى كه خورشيد به اندازهء خوابگاه يك بز از آن دور شده باشد ، و نماز عصر را هنگامى براى آنها بجاى آوريد كه خورشيد هنوز در بخشى از روز روشن و زنده است ( يعنى هنوز به زردى نگراييده ) بهگونهاى كه مىتوان تا غروب آفتاب دو فرسخ راه را طى كرد و نماز مغرب را براى آنها هنگامى بخوانيد كه روزه دار افطار مىكند و حاجى از عرفات ( به سوى مشعر و سپس از آنجا ) به سوى منى حركت مىكند و نماز عشا را از وقتى كه شفق پنهان مىگردد تا ثلث شب با آنان ( مردم ) بجا آوريد و نماز صبح را هنگامى با آنها بخوانيد كه انسان مىتواند صورت رفيقش را ببيند و او را بشناسد و بايد آنگونه با آنها نماز بخوانيد كه ضعيفترين مأمومين مىتوانند بخوانند و هرگز فتنهگر نباشيد . ( كه با طول دادن نماز و دعاهاى آن گروهى را بفريبيد و گروه ديگرى را به زحمت بيفكنيد ) .