يتيمان مردم ) بترسند و از ( مخالفتِ فرمان ) خدا بپرهيزند و سخن استوار بگويند ( و با يتيمان مردم آن گونه كه لازمهء محبّت است سخن بگويند ) » .
در آيهء بعد مىفرمايد : « « إِنَّ الَّذينَ يَأْكُلُونَ أَمْوالَ الْيَتامى ظُلْماً إِنَّما يَأْكُلُونَ فِى بُطُونِهِمْ ناراً وَسَيَصْلَوْنَ سَعيراً » ؛ كسانى كه اموال يتيمان را به ظلم و ستم مىخورند ( در حقيقت ) تنها آتش مىخورند و بهزودى در شعلههاى آتش ( دوزخ ) مىسوزند » .
در حديث معروفى از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله نقل شده است :
« مَنْ مَسَحَ عَلى رَأْسِ يَتيمٍ كانَ لَهُ بِكُلِّ شَعْرَةٍ تَمُرّ عَلى يَدِهِ نُورٌ يَوْمَ الْقِيامَةِ ؛
هركس براى نوازش ، دست بر سر يتيمى كشد به تعداد موهايى كه دست او از آن مىگذرد در روز قيامت نور ( و حسنهاى ) خواهد داشت » . « 1 »
آرى ! روح يتيمان تشنهء محبّت است و كارى كه محبّت و نوازش با آنها مىكند هيچ اكرام و احترامى نمىكند .
در حديث مشهور ديگرى از آن حضرت نقل شده است كه فرمود :
« إنّ الْيَتيمَ إذا بَكى اهْتَزَّ لِبُكائِهِ عَرْشُ الرَّحْمنِ ؛
هنگامى كه يتيم گريه مىكند عرش خدا به سبب آن به لرزه درمىآيد » . « 2 »
در ذيل اين حديث آمده است كه خداوند به فرشتگانش مىفرمايد : « اى فرشتگان من چه كسى اين يتيم را به گريه درآورد ؟ فرشتگان عرض مىكنند :
خدايا تو آگاهترى . خداوند مىفرمايد : اى ملائكهء من شما را گواه مىگيرم هركس گريهء او را خاموش و قلبش را خشنود كند من در قيامت او را خشنود خواهم كرد » .
در كتاب كافى آمده است كه روزى مقدار فراوانى عسل و انجير از سرزمين
هامش
( 1 ) . مجمع البيان ، ج 10 ، ص 506 .
( 2 ) . همان مدرك .