بخش اوّل
أُوصِيكُمَا بِتَقْوَى اللَّهِ ، وَأَلَّا تَبْغِيَا الدُّنْيَا وَإِنْ بَغَتْكُمَا ، وَلَا تَأْسَفَا عَلَى شَيْءٍ مِنْهَا زُوِيَ عَنْكُمَا ، وَقُولَا بِالْحَقِّ وَاعْمَلَا لِلْأَجْرِ ، وَكُونَا لِلظَّالِمِ خَصْماً وَلِلْمَظْلُومِ عَوْناً .
ترجمه
من شما را به تقوا و پرهيزكارى ( و ترس از مخالفت پروردگار ) توصيه مىكنم و سفارش مىكنم و در پى زرق و برق دنيا نباشيد ، هرچند دنيا به سراغ شما بيايد و بر آنچه از دنيا از دست مىدهيد تأسف نخوريد . سخن حق بگوييد و براى اجر و پاداش الهى ( نه براى چشمداشت از مردم ) كار كنيد ، همواره دشمن ( سرسختِ ) ظالم و يار و مددكار مظلوم باشيد .
شرح و تفسير يار مظلوم و دشمن ظالم باشيد
اين دومين وصيّتِ امام عليه السلام است كه در بستر شهادت خود بيان فرموده ( وصيّتِ پرمعناى ديگرى هم از آن حضرت در نامهء 23 گذشت ) .
همانگونه كه اشاره شد امام عليه السلام اين سخنان را در بستر شهادت به عنوان وصيت بيان فرمود و مىدانيم انسان در چنين حالتى سعى دارد خواستههاى مهم خود را در عباراتى كوتاه بيان كند . وصيت امام عليه السلام به چگونگى تقسيم اموال و ثروت او نيست ، چون مال و ثروتى از خود به يادگار نگذاشت . و اگر مقدارى مال داشت آنها را به صورت موقوفه در آورده بود . وصيت او دربارهء ارزشهاى