بخش ششم
وَايْمُ اللَّهِ - يَمِيناً أَسْتَثْنِي فِيهَا بِمَشِيئَةِ اللَّهِ - لَأَرُوضَنَّ نَفْسِي رِيَاضَةً تَهِشُّ مَعَهَا إِلَى الْقُرْصِ إِذَا قَدَرْتُ عَلَيْهِ مَطْعُوماً وَتَقْنَعُ بِالْمِلْحِ مَأْدُوماً ، وَلَأَدَعَنَّ مُقْلَتِي كَعَيْنِ مَاءٍ ، نَضَبَ مَعِينُهَا ، مُسْتَفْرِغَةً دُمُوعَهَا . أَتَمْتَلِئُ السَّائِمَةُ مِنْ رِعْيِهَا فَتَبْرُكَ ؟ وَتَشْبَعُ الرَّبِيضَةُ مِنْ عُشْبِهَا فَتَرْبِضَ ؟ وَيَأْكُلُ عَلِيٌّ مِنْ زَادِهِ فَيَهْجَعَ ! قَرَّتْ إِذاً عَيْنُهُ إِذَا اقْتَدَى بَعْدَ السِّنِينَ الْمُتَطَاوِلَةِ بِالْبَهِيمَةِ الْهَامِلَةِ ، وَالسَّائِمَةِ الْمَرْعِيَّةِ !
ترجمه
به خدا سوگند - سوگندى كه تنها مشيت خدا را از آن استثنا مىكنم - آنچنان نفس خويش را به رياضت وا مىدارم كه هرگاه به يك قرص نان دست يابد به آن دلخوش شود و به نمك به عنوان خورش قناعت كند و آنقدر از چشمهايم اشك مىريزم كه ( سرانجام ) همچون چشمهاى شود كه تمام آب خود را بيرون ريخته باشد . آيا همانگونه كه گوسفندان در بيابان ، شكم را از علفها پر مىكنند و مىخوابند يا گلههايى كه در آغلها هستند از علف سير مىشوند و استراحت مىكنند ، على هم بايد از زاد و توشهء خود سير شود و به استراحت پردازد ؟ در اين صورت چشمش روشن باد كه پس از سالها عمر به چهارپايان رها شدهء بىشبان و گوسفندانى كه آنها را به بيابان براى چرا مىبرند اقتدا كرده است .
شرح و تفسير آيا فقط خوردن و خوابيدن ؟
امام عليه السلام در اين بخش از نامهء مباركش در تعقيب بحثهاى گذشته دربارهء