آنها در صحنه مايهء آرامش مبارزان است و حضورشان مايهء ناراحتى و تنش .
شبيه اين معنا همان گونه كه اشاره شد در قرآن مجيد نيز در داستان جنگ تبوك ( و همچنين جنگ احد ) آمده است ؛ در مورد اوّل مىفرمايد : « لَوْ خَرَجُوا فِيكُمْ ما زادُوكُمْ إِلَّا خَبالًا وَ لَأَوْضَعُوا خِلالَكُمْ يَبْغُونَكُمُ الْفِتْنَة ؛ اگر آنها همراه شما ( به سوى ميدان جهاد ) خارج مىشدند جز اضطراب و ترديد و فساد ، چيزى بر شما نمىافزودند ؛ و به سرعت در بين شما به فتنهانگيزى ( و ايجاد تفرقه و نفاق ) مىپرداختند » . « 1 »
و در مورد داستان جنگ احد ، در آيهء بعد از آن مىفرمايد : « لَقَدِ ابْتَغَوُا الْفِتْنَةَ مِنْ قَبْلُ وَ قَلَّبُوا لَكَ الْأُمُورَ حَتَّى جاءَ الْحَقُّ وَ ظَهَرَ أَمْرُ اللَّهِ وَ هُمْ كارِهُونَ » ؛ آنها پيش از اين ( نيز ) در پى فتنهانگيزى بودند ، و كارها را بر تو دگرگون ( و آشفته ) ساختند ؛ تا آنكه حق فرا رسيد ، و فرمان خدا آشكار گشت ( و پيروز شديد ) در حالى كه آنها ناراضى بودند » . « 2 »
كوتاه سخن اينكه آيات فوق ، درس بزرگى به همهء مسلمانان مىدهد كه هيچگاه در فكر افزودن سياهى لشكر و كميّت و تعداد نباشند ، بلكه به اين فكر باشند كه افراد مخلص و باايمان را انتخاب كنند هرچند نفراتشان ظاهراً كم باشد ؛ همانگونه كه در آيات مربوط به داستان بنى اسرائيل و طالوت و جالوت نيز آمده است ؛ « كَمْ مِنْ فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثيرَةً بِإِذْنِ اللَّهِ » . « 3 »
هامش
( 1 ) . توبه ، آيهء 47 .
( 2 ) . توبه ، آيهء 48 .
( 3 ) . بقره ، آيهء 249 .