نكته مسافران جهان ديگر
در تعبيرات امام عليه السلام در اين فقرات ، انسانها به مسافرانى تشبيه شدهاند كه بر مركبى تندرو سوارند و اين مركب آنها را به سوى منزلگاه نهايى پيش مىبرد .
شك نيست كه گروهى از اين مسافران در ايستگاههاى وسط راه پياده مىشوند و گروه ديگرى به راه خود همچنان تا پايان عمر طبيعى ادامه مىدهند و عجب اينكه هيچ كس نمىداند در كدام ايستگاه او را پياده مىكنند .
دو چيز اين سفرمسلم است است : بدون اختيار بودن آن و اينكه پايان مقررى دارد .
گروهى اين سفر را در حال خواب مىپيمايند و عدّهاى بيدارند و بعضى گاه خواب و گاه بيدار ؛ آنها كه بيدارند پس از پياده شدن نعمتها و بركات فراوانى كه در هر ايستگاه موجود است و به آن نياز دارند تهيه مىكنند و آنها كه در خوابند و يا موقعيت خود را نمىدانند به مفهوم « الناس نيام اذا ماتوا انتبهوا » « 1 » دست خالى به مقصد مىرسند .
انبيا و رسولان الهى مأمورانى هستند كه پيوسته در مسير راه به مسافران هشدار مىدهند و بر خوابآلودگان فرياد مىزنند كه برخيزيد و از توقفگاههاى وسط راه آنچه نياز داريد برگيريد ، چرا كه وقتى به مقصد رسيديد در آنجا تهيهء وسائل مورد نياز ابداً امكان ندارد و از آن مهمتر اينكه بازگشت دراين مسير نيز ممكن نيست .
گروهى اين سخنان را باور مىكنند و از جان و دل مىپذيرند و گروهى انكار مىكنند يا ناباورانه به آن گوش مىدهند و هنگامى كه به مقصد رسيدند به واقعيّت تمام آن سخنان پى مىبرند و فرياد وا حسرتاه سر مىدهند و نعرهء « يا لَيْتَنا نُرَدُّ وَ لا نُكَذِّبَ بِآياتِ رَبِّنا وَ نَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنين » از آنها شنيده مىشود ؛ ولى چه سود ؟ « 2 »
هامش
( 1 ) . بحار الانوار ، ج 4 ، ص 43 .
( 2 ) . انعام ، آيهء 27 .