فَإِنْ عَادُوا إِلَى ظِلِّ الطَّاعَةِ فَذَاكَ الَّذِي نُحِبُّ ، وَإِنْ تَوَافَتِ الْأُمُورُ بِالْقَوْمِ إِلَى الشِّقَاقِ وَالْعِصْيَانِ فَانْهَدْ بِمَنْ أَطَاعَكَ إِلَى مَنْ عَصَاكَ ، وَاسْتَغْنِ بِمَنِ انْقَادَ مَعَكَ عَمَّنْ تَقَاعَسَ عَنْكَ ، فَإِنَّ الْمُتَكَارِهَ مَغِيبُهُ خَيْرٌ مِنْ مَشْهَدِهِ ، وَقُعُودُهُ أَغْنَى مِنْ نُهُوضِهِ .
ترجمه
مخالفان را ( كسانى كه فرمان تو را در مقابله با لشكريان طلحه و زبير پذيرا نيستند ) نصيحت كن . اگر به سايهء اطاعت باز گردند ( و تسليم فرمان تو شوند ) اين همان چيزى است كه ما دوست داريم ( و از آنها مىخواهيم ) و اگر حوادث ، آنان را به سوى اختلاف و عصيان كشاند به كمك كسانى كه از تو اطاعت مىكنند با كسانى كه از تو نافرمانى مىكنند پيكار كن و با كسانى كه مطيعاند از كسانى كه سستى مىورزند خود را بىنياز ساز ؛ زيرا سست عنصران و كسانى كه از جنگ با دشمن كراهت دارند غيابشان بهتر از حضورشان است و قعود آنها از جنگ ، از قيامشان كارسازتر است !
شرح و تفسير افراد سست را كنار بزن
قبل از ورود در تفسير اين نامه بايد به شأن ورود آن توجّه كنيم . جريان آن گونه كه مرحوم شيخ مفيد در كتاب الجمل نوشته است چنين بود :
« بعد از قتل عثمان و بيعت عامهء مردم با امير مؤمنان على عليه السلام هنگامى كه طلحه و زبير به اهداف خود كه خلافت ( يا لا اقل امارت بخشى از جهان اسلام بود ) ،