پرداختن زكات و مانند آن در اسلام نوعى عبادت است و در عبادت قصد قربت لازم است و اين قصد هنگامى حاصل مىشود كه انسان با ميل و اختيار و علاقهء خود به سراغ آن برود .
مرحوم كلينى در جلد سوم كافى نيز در بابى كه تحت عنوان « ادب المصدق » ذكر كرده ، هشت روايت در اين زمينه آورده است كه رحمت ، رأفت و ادب اسلامى را در آن مثال مىزند ؛ از جمله اينكه هنگامى كه امير مؤمنان على عليه السلام فردى از طايفهء بنى ثقيف را به عنوان فرماندار براى بخشى از آبادىهاى اطراف كوفه انتخاب كرد ، در حضور مردم به او دستور داد در جمعآورى خراج ، كوتاهى نكن و حتى يك درهم از آن را ترك ننما . سپس به او فرمود : هنگامى كه خواستى به منطقهء مأموريت خود به روى نزد من آى . آن شخص مىگويد : هنگامى كه نزد حضرت رفتم فرمود : آنچه را دربارهء خراج به تو گفتم براى حفظ ظاهر بود ولى اكنون به تو مىگويم : « اياك ان تضرب مسلما او يهوديا او نصرانيا فى درهم خراج او تبيع دابة عمل فى درهم فانما امرنا ان نأخذ منهم العفو ؛ مبادا مسلمان يا يهودى يا نصرانى را به خاطر يك درهم خراج مضروب سازى يا چهارپايان مورد نياز آنها را از آنها بگيرى ، زيرا به ما دستور داده شده است كه ( خراج و زكات را ) از اضافات بگيريم » . « 1 »
هامش
( 1 ) . كافى ، ج 3 ، ص 540 ، ح 8 .