خطبهء 197 « 1 » و من كلام له عليه السّلام ينبّه فيه على فضيلته لقبول قوله و امره و نهيه
از سخنان امام عليه السّلام است كه در آن فضايل خويش و لزوم پذيرش سخنان و امر و نهيش را يادآور مىشود .
خطبه در يك نگاه
اين خطبه در واقع از سه بخش تقسيم مىشود :
در بخش نخست امام عليه السّلام اشاره به اطاعت خالصانهء خود و دفاع بىقيد و شرط از پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله مىكند و مىفرمايد : اصحاب و ياران محمّد همگى شاهد و ناظر اين صحنهها بودند و به خوبى از آن آگاهند .
هامش
( 1 ) . سند خطبه :
اين خطبه را مرحوم شيخ مفيد پيش از مرحوم سيّد رضى در كتاب مجالس با تفاوت مختصرى آورده است ؛ همچنين « آمدى » در حرف « واو » غرر الحكم قسمت عمدهء اين خطبه را ذكر كرده است . روايت « آمدى » اضافاتى دارد كه نشان مىدهد خطبه را از منبع ديگرى غير از نهج البلاغه گرفته است . ( مصادر نهج البلاغه ، جلد 3 ، صفحهء 75 - 76 ) .