از پارهاى از روايات استفاده مىشود كه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله حتى بعد از نبوّت ، گاهى به غار حراء مىرفت و دور از اذيت و آزار مشركان متعصب ، به عبادت و راز و نياز با خدا مىپرداخت و على عليه السّلام و خديجه گاه با آن حضرت بودند و مىدانيم نخستين شعاع وحى در همانجا درخشيد .
ابن ابى الحديد در شرح نهج البلاغه خود مىگويد : داستان مجاورت پيامبر اكرم به غار حرا مشهور است و در كتب صحاح آمده كه او در هرسال يك ماه در جوار حراء بود و در آن ماه نيازمندانى به سراغ آن حضرت مىآمدند و آنها را اطعام مىكرد ، هنگامى كه اين مدت پايان مىپذيرفت و پيامبر اكرم از آنجا بازمىگشت به سراغ كعبه مىآمد و هفت دور يا بيشتر طواف مىكرد . سپس به خانهء خود بازمىگشت تا سال بعثت فرارسيد . پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله ماه مبارك را در آن سال به اتفاق خديجه و على بن ابى طالب و خادمى كه داشتند در آنجا بود و در اين زمان بود كه جبرئيل فرمان نبوّت و رسالت را براى آن حضرت آورد و ( اين حديث ظاهرا اشاره به نزول دفعى و يك پارچهء قرآن بر پيامبر اكرم در ماه رمضان است و منافاتى با نزول تدريجى كه آغاز آن 27 رجب است ، ندارد ) . « 1 »
3 - برنامهء ويژهء پيامبر صلّى اللّه عليه و إله قبل از بعثت
بسيارى سؤال مىكنند كه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله قبل از بعثت چه آيينى داشته است ، در حالى كه هنوز آيين اسلام نازل نشده بود ؟
گاه گفته مىشود او بر آيين شيخ الانبياء ، ابراهيم خليل عليه السّلام بود . اين سخن از يك نظر صحيح است و آن اينكه حضرت ، موحد و يگانهپرست بود و يگانهپرستى از بارزترين ويژگيهاى آيين ابراهيم است ، هرچند همهء انبيا يگانهپرست بودند ؛ ولى اين دليل بر آن نمىشود كه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله در همهء فروع دين ، متعبّد به شريعت ابراهيم عليه السّلام باشد .
هامش
( 1 ) . شرح ابن ابى الحديد ، جلد 13 ، صفحهء 208 .