بخش اوّل
ألحمد للّه الفاشى في الخلق حمده ، و الغالب جنده ، و المتعالي جدّه أحمده على نعمه التّؤام ، و آلائه العظام . الّذي عظم حلمه فعفا ، و عدل في كلّ ما قضى ، و علم ما يمضي و ما مضى ، مبتدع الخلائق بعلمه ، و منشئهم بحكمه ، بلا اقتداء و لا تعليم ، و لا احتذاء لمثال صانع حكيم ، و لا إصابة خطإ ، و لا حضرة ملإ .
و أشهد أنّ محمّدا عبده و رسوله ، ابتعثه و النّاس يضربون في غمرة ، و يموجون في حيرة . قد قادتهم أزمّة الحين ، و استغلقت على أفئدتهم أقفال الرّين .
ترجمه
ستايش ويژهء خداوندى است كه حمد و ثنايش همهء خلايق را فراگرفته ، سپاهش پيروز و مجد و عظمتش متعالى است ، او را به سبب نعمتهاى به هم پيوسته و بركات و فيض عظيمش مىستايم ، همان خداوندى كه حلمش عظيم است و به همين دليل ( از خطاكاران ) در مىگذرد و در آنچه حكم كرده و فرمان داده ، دادگر است و از آينده و گذشته باخبر .
خداوندى كه به علم خود ، آفريدگان را ابداع كرده و با فرمانش آنها را ايجاد نموده است ، بىآنكه ( در اين كار ) از كسى پيروى كند و يا آموزشى ببيند و يا از نمونهاى كه از آفرينندهء حكيمى صادر شده باشد ، الگو پذيرد و يا خطايى براى او پيش آيد ( و از خطاى خود تجربه آموزد ) و بىآنكه جمعيّتى حضور داشته باشند ( كه با آنها مشورت كند يا از آنان كمك گيرد ) ، و گواهى مىدهم كه محمّد صلّى اللّه عليه و إله بنده و فرستادهء اوست ، او را زمانى