(
« وَ سِيقَ الَّذِينَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ إِلَى الْجَنَّةِ زُمَراً »
« 1 » قد أمن العذاب ، و انقطع العتاب ؛ و زحزحوا « 2 » عن النّار ، و اطمأنّت بهم الدّار ، و رضوا المثوى و القرار ) .
امام در اين عبارت كوتاه پنج امتياز بزرگ براى اين دسته از پرهيزكاران بهشتى بيان فرموده كه همه را مىتوان در آرامش و آسودگى كامل خلاصه كرد ، در امان بودن از عذاب و قطع عتاب و دور شدن از آتش و استقرار كامل در سراى بهشتى و خشنودى از اين سرنوشت .
آنگاه به معرفى اين گروه پرداخته و بخشى از اعمال آنها را شرح مىدهد و مىفرمايد :
« آنها كسانى هستند كه در دنيا اعمالشان پاك چشمانشان ( از خوف خدا ) گريان ، شبهايشان در دنيا بر اثر خشوع و استغفار همچون روز و روزهايشان از خوف پروردگار و توجه به او همچون شب بوده است » ؛ ( الّذين كانت أعمالهم في الدّنيا زاكية ، و أعينهم باكية ، و كان ليلهم في دنياهم نهارا ، تخشّعا و استغفارا ؛ و كان نهارهم ليلا ، توحّشا و انقطاعا ) .
امام عليه السّلام در اين چهار وصف ، مقام والاى آنها را به عالىترين صورت ترسيم كرده و آن را دليل بر بهشتى بودن آنها شمرده است .
از يك سو اعمالشان در دنيا از هرگونه آلودگى به گناه و ريا و خودبزرگبينى پاك بوده و چشمانشان از خوف خدا و مصائب بندگان مظلوم پروردگار گريان بوده است و از سوى ديگر با شببيدارى و خشوع و خضوع و استغفار از لغزشها شبهايشان همچون روز و روزهاى آنها به سبب دورى از دنياپرستان و درگير شدن در غوغاهاى مادى و انقطاع الى الله همچون شب بوده است ، آرى اين است اوصاف بهشتيان والامقام و سعادتمندان اهل نجات و به يقين با داشتن اين صفات ، شايسته چنان افتخارى هستند ، لذا امام عليه السّلام در پايان اين سخن مىافزايد : « به همين دليل خداوند بهشت را منزلگاه آنها و پاداش
هامش
( 1 ) . « زمر » جمع « زمره » بر وزن « عمره » به معناى گروه كوچك است .
( 2 ) . « زحزحوا » از ريشهء « زحزحه » بر وزن « قهقه » به معناى دور كردن گرفته شده است .