يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ يَشاءُ »
؛ خداوند هرگز شرك را نمىبخشد و كمتر از آن را براى هر كس بخواهد و شايسته بداند مىبخشد » . « 1 » ديگر اين كه انسان با ريختن خون ديگرى خشم خود را فرو نشاند همان گونه كه قرآن مىفرمايد : «
« وَ مَنْ يَقْتُلْ مُؤْمِناً مُتَعَمِّداً فَجَزاؤُهُ جَهَنَّمُ خالِداً فِيها »
؛ هر كس انسان با ايمانى را به قتل برساند كيفر او جهنم است كه جاودانه در آن خواهد ماند » « 2 » .
بعضى از شارحان نهج البلاغه اين جمله را شامل انتحار و خودكشى نيز دانستهاند ولى ظاهر عبارت همان معناى اوّل است و به هر حال بعضى آيهء فوق را دليل بر اين مىدانند كه قتل بى گناهان سبب مىشود قاتل بى ايمان از دنيا برود ؛ چرا كه خلود و جاودانگى مخصوص افراد بىايمان است .
در مورد سوّمين وصف كه متّهم ساختن افراد به اعمالى است كه انجام ندادهاند و در واقع ، كشتن شخصيت و ريختن آبروى آنهاست . در روايات اسلامى مىخوانيم كه اهميّت آبروى انسان به اندازهء اهميّت خون اوست .
دربارهء چهارمين وصف يعنى بدعتگزارى در دين خدا براى رسيدن به مال و مقام دنيا همين بس كه از پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله مىخوانيم : « اهل البدع شرّ الخلق و الخليقة ، اهل البدع كلاب اهل النّار ؛ بدعت گزاران ، بدترين خلق خدا هستند ، اهل بدعت سگان دوزخيانند ! » « 3 » و در مورد وصف پنجم يعنى نفاق و دو رويى و دو گويى همين بس كه قرآن مجيد دربارهء منافقان مىفرمايد : «
« وَ إِذا لَقُوا الَّذِينَ آمَنُوا قالُوا آمَنَّا وَ إِذا خَلَوْا إِلى شَياطِينِهِمْ قالُوا إِنَّا مَعَكُمْ إِنَّما نَحْنُ مُسْتَهْزِؤُنَ »
؛ و هنگامى كه افراد با ايمان را ملاقات مىكنند مىگويند : ما ايمان آوردهايم ( ولى ) هنگامى كه با شيطانهاى خود
هامش
( 1 ) نساء ، آيهء 48 .
( 2 ) نساء ، آيهء 93 .
( 3 ) كنز العمال ، حديث 1095 و 1126 .