نفسه ، و أخلص فعله « 1 » - أن يخرج من الدّنيا ، لاقيا ربّه بخصلة من هذه الخصال لم يتب منها ) .
سپس امام عليه السّلام به شرح اين خصلتها كه عبارتند از : شرك ، قتل نفس ، تهمت ، بدعت و نفاق پرداخته و هر يك از اين امور پنج گانه را در عبارت كوتاهى بيان مىكند و مىفرمايد :
« همتايى براى خدا در عبادتى كه بر او فرض كرده قرار دهد يا خشم خود را با كشتن بيگناهى فرو نشاند يا كسى را به سبب عملى كه ديگرى انجام داده نكوهش كند . ( و او را متّهم سازد ) .
يا براى به دست آوردن حاجتى كه به مردم دارد بدعتى در دين خدا بگذارد يا مردم را با دو چهره ملاقات كند و در ميان آنان با دو زبان سخن بگويد ( و نفاق و دو رويى پيشه كند ) در آن چه گفتم بينديش ؛ ( و بقيه را بر آن قياس كن ) چرا كه هر چيز را با مثل و مانندش مىتوان شناخت » ( أن يشرك باللّه فيما افترض عليه من عبادته ، أو يشفي غيظه بهلاك نفس ، أو يعرّ « 2 » بأمر فعله غيره ، أو يستنجح حاجة إلى النّاس بإظهار بدعة في دينه ، أو يلقى النّاس بوجهين ، أو يمشي فيهم بلسانين .
اعقل ذلك فإنّ المثل دليل على شبهه ) .
به اين ترتيب ؛ نخستين گناه بسيار خطرناك ، شرك در عبوديّت پروردگار است ؛ كارى كه اگر انسان از آن توبه نكند هرگز مشمول عفو الهى نخواهد شد : «
« إِنَّ اللَّهَ لا يَغْفِرُ أَنْ