برابر كار انجام شده قرار مىدهد ؛ به گونهاى كه داد و فريادش بلند مىشود ؛ در حالى كه در حكميّت توافق حكمين شرط است . آيا چنين حكميّتى پشيزى ارزش دارد ؟ !
نكته حكمين پشت به قرآن كردند
اگر امام عليه السّلام در اين خطبه با صراحت مىفرمايد : حكمين قرآن را ناديده گرفتند و با اين كه حق را مىديدند به آن پشت كردند و هواى نفس را بر حقيقت مقدّم داشتند ، دليلش روشن است ؛ زيرا اگر آنها به آيات مختلفى كه در قرآن يا مستقيما در فضيلت على عليه السّلام نازل شده و يا يك اصل كلى را بيان مىسازد - كه طبق روايات رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله ، على عليه السّلام نمونه بارز آن بوده است - مىانديشيدند ترجيح آن حضرت بر شخصى همچون معاويه كه فرزند دشمن شماره يك اسلام و پيامبر صلّى اللّه عليه و آله يعنى ابو سفيان بود و در مسير پدر خود گام بر مىداشت ترديد به خود راه نمىدادند .
آيا قرآن مجيد نمىگويد : «
« إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ »
« 1 » ؛ آيا آن كس كه در ركوع ، انگشتر به سائل بخشيد و آيه در شأنش نازل شد ، كسى جز على عليه السّلام بود ؟ با اين كه ابن عباس ، عمار ياسر ، جابر بن عبد اللّه انصارى ، ابوذر غفارى ، انس بن مالك ، عبد اللّه بن سلام ، مسلمة بن كهيل ، عبد اللّه بن غالب ، عقبة بن حكيم و عبد اللّه بن ابىّ ( اين ده نفر ) از صحابه همگى اين حديث را نقل كردهاند و شرح آن در تفاسير اهل تسنن نيز نقل شده است .
آيا كسى كه در جاى پيامبر صلّى اللّه عليه و آله در ليلة المبيت مىخوابد و جان خود را آمادهء نثار كردن در راه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله مىكند و صبحگاهان آيهء
« وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ
هامش
1 . مائده ، آيةء 55 .