امام عليه السّلام در اين پنج جمله ، گفتنىها را دربارهء قرآن فرموده است ؛ نخست آن را ريسمان محكم الهى معرّفى مىكند كه گويى از آسمان به زمين كشيده شده ، تا بندگان به آن چنگ زنند و خود را به اوج آسمانها برسانند و به مقام قرب او نزديك شوند . اين همان عروة الوثقايى است كه خداوند به آن اشاره كرده كه هركس به آن چنگ زند اهل نجات است :
« فَمَنْ يَكْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقى لَا انْفِصامَ لَها »
. به يقين ، طريق ايمان به خدا و كفر به طاغوت ، قرآن است .
و در جملهء دوّم آن را « سبب امين » مىشمرد ؛ يعنى واسطهاى است در ميان خلق و خالق كه هيچ گونه خطا و اشتباه و خيانتى در آن راه ندارد و آن چه در آن است ، حقّ خالص است .
در سوّمين جمله آن را بهار دلها مىشمرد ؛ همان گونه كه در فصل بهار ، پيكر مردهء درختان جان مىگيرد و شكوفهها و برگ و گل بر شاخسار آنها نمايان مىشود و مرغان چمن با شور و نشاط ، نغمهء حيات سر مىدهند ، كسانى كه در كنار قرآن قرار بگيرند روح و جانى تازه پيدا مىكنند و شكوفهها و گلهاى ايمان و اخلاق و فضيلت بر شاخسار روحشان ظاهر مىشود ؛ نغمههاى قرآنى قلب آنها را نوازش مىدهد و از عشق و محبّت پروردگار سرشار مىسازد .
در چهارمين جمله اشاره به اين مىكند كه سرچشمههاى علوم در قرآن است ؛ نه تنها علومى كه به معرفت خدا منتهى مىشود و روح و تقوا و فضيلت را در انسان پرورش مىدهد ، بلكه قرآن انگيزهاى براى پرداختن به علومى است كه پيرامون آفرينش انسان ، خلقت آسمان و زمين و انواع موجودات و گياهان سخن مىگويد و اشارات پر معنايى در هر زمينه دارد .
در پنجمين جمله به اين حقيقت اشاره مىكند كه براى زدودن زنگارهايى كه بر اثر غفلت و گناه بر قلب انسان مىنشيند و صفا و نورانيّت را از آن مىگيرد ، بهترين وسيله ، تلاوت قرآن و انديشيدن در آن است و اين كه مىفرمايد : « تنها وسيله براى رسيدن به اين هدف ، قرآن است » اشاره به اين است كه وسايل ديگر در واقع از قرآن كمك مىگيرند و