شما در اين مزرعه بذرهاى آيات قرآن را بپاشيد ؛ چرا كه تنها بذر مفيد و پر ثمر ، همين بذر است و ديگران گرفتار زيان و خسراناند . آنها كه اعمالشان با تعليمات قرآن هماهنگ است ، بذرافشانان قرآنند و آنها كه رفتارشان بر خلاف قرآن است ، از قرآن بيگانه و مبتلا و گرفتارند .
در پايان اين سخن ، امام عليه السّلام به اين حقيقت اشاره مىفرمايد كه بايد قرآن در همه چيز ، معيار و مقياس اصلى باشد ؛ مىفرمايد : « پروردگارتان را با قرآن بشناسيد و خويشتن را با آن اندرز دهيد ( و هرگاه نظر شما بر خلاف قرآن بود ) و در برابر قرآن ، آراى خود را متهم كنيد و خواستههاى نفسانى خويش را در برابر آن نادرست بشماريد » ( و استدلّوه على ربّكم ، و استنصحوه على أنفسكم ، و اتّهموا عليه آراءكم ، و استغشّوا « 1 » فيه أهواءكم ) .
امام عليه السّلام در اين چند جملهء كوتاه به سه نكتهء مهم اشاره مىفرمايد : نخست اين كه اعتقادات صحيح را بايد از قرآن گرفت ؛ ديگر اين كه اخلاق و رفتار مطلوب را از طريق قرآن كسب كرد و نكتهء سوّم اين كه قرآن بايد مقياس و معيار سنجش حق و باطل باشد .
آن چه با قرآن هماهنگ است صحيح و با ارزش و آن چه مخالف آن است ، باطل و بى ارزش است .
اين عبارت ، تأكيد ديگرى است بر بطلان تفسير به رأى و پيش داورىهاى تحميل شده بر مفاهيم قرآنى . در روايات متعددى مىخوانيم : « من فسرّ برأيه آية من كتاب اللّه فقد كفر ؛ كسى كه با ميل خود آيهاى از قرآن را تفسير كند به يقين كافر شده است » . « 2 » و در روايت ديگرى مىخوانيم كه خداوند مىفرمايد : « ما آمن بي من فسّر برأيه
هامش
( 1 ) « استغشوا » از مادهء « غشّ » ( بر وزن حدّ ) به معناى فريب دادن ، تقلّب كردن و كارهاى ناخالص است و در تعبير مذكور ، مفهومش نادرست دانستن است .
( 2 ) وسايل الشيعه ، جلد 18 ، صفحهء 39 .